Η φετινή χρονιά είναι επιτέλους δική μου

Η φετινή χρονιά είναι από τις πιο δυνατές και ανατρεπτικές της ζωής μου:

  • Σταμάτησα να δουλεύω,
  • Έμεινα ξανά έγκυος,
  • Έκανα νέες πολύτιμες φίλες,
  • Συνδέθηκα περισσότερο από ποτέ με εμένα.

Το θέμα της δουλειάς με απασχολούσε καιρό. Δούλευα τα τελευταία χρόνια από το σπίτι, αλλά το εισόδημά μου δεν ανταποκρινόταν σε καμία περίπτωση στον κόπο και το χρόνο που αφιέρωνα. Κι αφού το πάλεψα αρκετό καιρό, είπα να κάνω ένα διάλειμμα, και να δω πως είναι η ζωή χωρίς εργασία. Στην αρχή ένιωσα μετέωρη, δεν το είχα ξανανιώσει αυτό το συναίσθημα. Αλλά σιγά-σιγά βρήκα τις ισορροπίες μου, κι η μέρα άρχισε να γεμίζει και πάλι από τόσα πολλά πράγματα… Η αλήθεια είναι πως και μόνο το γεγονός ότι μεγαλώνω σχεδόν αποκλειστικά μόνη το παιδί μου, μου γεμίζει ολόκληρη τη μέρα! Κι αφού έφυγαν τα επαγγελματικά πλάνα από το μυαλό και την καθημερινότητά μου, με είδα να χαλαρώνω, να εστιάζω περισσότερο στον εαυτό μου (έλυσα θέματα υγείας που με ταλάνιζαν για χρόνια), και να επενδύω το χρόνο μου σε πράγματα και ανθρώπους που αξίζουν.

Η φετινή χρονιά είναι επιτέλους δική μου

Όταν λοιπόν είχα ήδη σταματήσει μερικούς μήνες τη δουλειά, ανακάλυψα ότι είμαι ξανά έγκυος -ενώ είχα σχεδόν πια πειστεί ότι δεν θα τα καταφέρουμε δεύτερη φορά.  Τότε ένιωσα αμέσως ότι αυτό το παιδί συμβολίζει την αστείρευτη δύναμη που έχω σαν γυναίκα, σαν μάνα, σαν άνθρωπος, και που την ανακάλυψα μετά από ένα πολύ δυσάρεστο συμβάν που μου συνέβη μες στη χρονιά. Κι όσο δύσκολη κι αν είναι η δεύτερη εγκυμοσύνη μου –με πολλά και έντονα συμπτώματα- κάθε μέρα νιώθω ευγνωμοσύνη που βιώνω ξανά το θαύμα της ζωής να σωματοποιείται εντός μου, και δεν αφήνω κανέναν και τίποτα να μου στερήσει αυτή τη χαρά, ούτε για μισό λεπτό.

Χωρίς δουλειά λοιπόν, με ένα μωρό στην κοιλιά, κι ένα παιδί χωμένο στα πόδια μου όλη μέρα, στράφηκα χωρίς δεύτερη σκέψη σε αυτά που μου κάνουν καλό. Αποφασισμένη να μην αφήνω ούτε χαραμάδα πια σε καταστάσεις και ανθρώπους που με πληγώνουν, επένδυσα το χρόνο και τη ζωή μου σε  αυτά που η ψυχή μου λαχταρούσε.

Χωρίς λεφτά, αλλά με γεμάτη καρδιά, έδωσα  χώρο και χρόνο σε νέες φιλίες και ανανέωσα παλιές  που αποδείχτηκαν όλες διαμάντια, και βάλσαμο στην πληγωμένη μου καρδιά. Κι έτσι τώρα πια αφήνω στοίβες άπλυτα πιάτα, στοίβες άπλυτα ρούχα, κρεβάτια άστρωτα και παιχνίδια σκορπισμένα παντού και χαμογελώντας τρέχω στους ανθρώπους που αγκαλιάζουν την ψυχή μου. Κλείνω τα μάτια, ακουμπάω την κοιλιά μου, και οραματίζομαι το μικρό μου το μωρό που με παίρνει απ’ το χέρι και με οδηγεί σε λιβάδια γεμάτα μυρωδάτο χαμομήλι. Μαγειρεύω αργά, με αγάπη και συγκίνηση που ακόμα έχω φαγητό να τρώω, κι όλα μου μοιάζουν πεντανόστιμα. Βιώνω μια ζωή που μου αξίζει, σε ρυθμούς που ταιριάζουν στο σώμα μου, μια ζωή φαινομενικά απλή, αλλά τόσο πλούσια.

Φέτος είναι η χρονιά της ευγνωμοσύνης. Για τους ανθρώπους που βρέθηκαν στο δρόμο μου και μου κάνουν τόσο καλό, για το τραπέζι της κουζίνας που, παρόλες τις δυσκολίες έχει ακόμα γεμάτα πιάτα, για το δεύτερο παιδί που έρχεται να ολοκληρώσει το ταξίδι μου στη μητρότητα, αλλά και για μένα και το σώμα μου, που τώρα πια, με μεγάλη συγκίνηση το λέω, τα αγαπώ τόσο πολύ.

Τα επαγγελματικά μου θα περιμένουν για λίγο καιρό. Μου λείπουν πότε-πότε, αλλά είμαι σίγουρη πως μέσα από αυτό το διάλειμμα θα βγω σοφότερη, πιο ώριμη και πιο έτοιμη από ποτέ για το επόμενο βήμα. Και δε θέλω να βιάζομαι πια. Μια ζωή βιάζομαι, να τελειώσω τη σχολή, να προλάβω το λεωφορείο, να βρω καλή θέση στο σινεμά. Όχι άλλο.

Τώρα πια θέλω να ζω τη ζωή που μου αξίζει. Χωρίς βιασύνες, χωρίς άγχος για το αύριο, ζώντας στο τώρα κάθε στιγμή.

Μπορεί να μην είναι μια λαμπερή ζωή, αλλά επιτέλους, για πρώτη φορά, είναι η αληθινά δική μου ζωή.

 

 

 

 

10 μήνες Μαμά προς Μαμά και ένα μεγάλο νέο

Εκεί που πάω να στρώσω, και βαδίζω με ρυθμό σταθερό σε ένα δρόμο που μου δίνει ψυχική και σωματική ισορροπία, και λέω από μέσα μου «Να! Επιτέλους τα κατάφερα! Βρήκα το νόημα της ζωής μου!», ε, μετά από λίγο έρχεται ένα δώρο εξ ουρανού μεν, που μου τα αλλάζει όλα δε, και τα νέα τα σχέδια τα επαγγελματικά που έχω στα σκαριά, και το ρυθμό της καθημερινότητας, και τόσα άλλα…

Μένω έγκυος.

Το θέλαμε εδώ και καιρό ένα δεύτερο παιδί, αλλά δεν ερχόταν. Πέρασα από πολλά συναισθηματικά σκαμπανεβάσματα, έχω κρατήσει στα χέρια μου πολλά αρνητικά τεστ εγκυμοσύνης, όπου κάποια στιγμή το πήρα απόφαση: «Αν θέλει να ‘ρθει θε να ‘ρθει, αλλιώς ας προσπεράσει». Και χαλάρωσα, κι έπαψα να το σκέφτομαι.

Ε, και τότε έγινε.

Διανύω τον 2ο μήνα της εγκυμοσύνης, είμαι στην αρχή ακόμα. Αλλά ταλαιπωρούμαι τόσο πολύ… Το στομάχι μου είναι ένα πλυντήριο που δουλεύει 24/7, δεν κοιμάμαι καλά, είμαι μονίμως κουρασμένη, και το χειρότερο… η σιελόρροια! Έχω υπερβολική έκκριση σάλιου και φτύνω συνέχεια… Κρατάω μονίμως ένα ποτηράκι στο χέρι και φτύνω, ακόμη και το βράδυ, γι΄ αυτό και δεν μπορώ να κοιμηθώ. Στο πρώτο μου παιδί ξεκίνησε στο 2ο τρίμηνο και κράτησε μέχρι την ώρα που γέννησα. Τρέμω και μόνο στην ιδέα ότι θα το ‘χω για 7 μήνες ακόμα…

Με λίγα λόγια, όσο χαρούμενη είμαι που επιτέλους θα αποκτήσω δεύτερο παιδί, άλλο τόσο απογοητευμένη είμαι από το πώς έχει δυσκολέψει η καθημερινότητά μου. Μπορεί σε κάποιους αυτό να ακούγεται αχάριστο, γιατί εμείς οι γυναίκες είμαστε μαθημένες χρόνια στον πόνο και στην πίεση και στα ζόρια χωρίς να παραπονιόμαστε, αλλά αυτή είναι η αλήθεια μου. Και δεν μπορώ να την κρύψω, δεν μπορώ να καταπιεστώ. Το έκανα για χρόνια, αλλά όχι άλλο πια.

Υποφέρω λοιπόν. Αλλά ελπίζω πως σε κανένα μήνα θα είμαι καλύτερα, και θα μπορώ να απολαύσω τις χαρές αυτής της εμπειρίας που αξιώθηκα να ζήσω για δεύτερη φορά στη ζωή μου.

Ο μικρός μου Χρήστος έχει χαρεί πολύ με το νέο, και κρατάει όλη μέρα στα χέρια του τα υπερηχογραφήματα. Τις τελευταίες μέρες είναι κι αυτός ταλαιπωρημένος σαν κι εμένα, περνάει ωτίτιδα, και καθόμαστε οι δυό μας στο σπίτι παρηγορώντας ο ένας τον άλλον…

10 μήνες Μαμά προς Μαμά και ένα μεγάλο νέο

Ξυπνάμε στις 8 και χουζουρεύουμε στο κρεβάτι μέχρι τις 11 το πρωί κουλουριασμένοι… Εγώ προσπαθώ να κοιμηθώ λίγο ακόμα, ο Χρήστος με σκουντάει να παίξουμε, γελάμε, φωνάζουμε, ξανακοιμόμαστε για λίγο, μετά του φέρνω φρυγανιές και μπάρες δημητριακών να φάει στο κρεβάτι –όλη την υπόλοιπη μέρα τινάζω κουβέρτες και σεντόνια- και γενικώς περνάμε όσο πιο ανώδυνα και χαλαρά μπορούμε τις μέρες αυτές.

10 μήνες πριν ξεκίνησα το Μαμά προς μαμά, με ένα ποστ αφιερωμένο στη χαρά. Το ξαναδιάβασα πριν λίγο, και χαμογέλασα, γιατί αυτό το ποστ αντιπροσωπεύει πιο πολύ από κάθε άλλο εμένα. Γιατί όσο και να ζορίζομαι, όσο και να το εκφράζω, στο τέλος τώρα πια, πάντα κρατάω τη χαρά. Και μένω στη χαρά.

Με στομάχι-πλυντήριο λοιπόν, με ένα μικροσκοπικό μωράκι στην κοιλιά, με τον μικρό μου Χρήστο στο πλάι μου –ναι, σήμερα για πρώτη φορά γράφω ποστ με το παιδί μου παρέα-, στέλνω τις θερμότερες ευχές μου σήμερα, για την Ημέρα της Γυναίκας, σε όλες μας.

Κι εύχομαι από καρδιάς να ακολουθούμε την εσωτερική μας φωνή, τη δική μας αλήθεια, και να αντιστεκόμαστε σε ό,τι δε μας κάνει καλό και δε μας ταιριάζει.

Να προχωράμε με καμάρι και χαμόγελο για όλα αυτά που αξίζουμε και κατορθώνουμε καθημερινά.

Χρόνια πολλά, χρόνια καλά!

Όταν τα χείλη σπάνε κι η θλίψη έρχεται για να μείνει

Τελικά το αμάξι είναι ο προσωπικός μου χώρος. Σήμερα το πρωί, γυρνώντας απ’ το σχολείο του Χρήστου, έβγαλα αυτή τη φωτογραφία.

Όταν τα χείλη σπάνε κι η θλίψη έρχεται για να μείνει

Είμαι καθισμένη στη θέση του οδηγού, μόλις έχω παρκάρει κάτω απ’ το σπίτι. Αλλά αρνούμαι να βγω έξω. Κάθομαι και βλέπω τα αυτοκίνητα να περνούν, τους ανθρώπους να τρέχουν, ενώ τα δικά μου πόδια έχουν ριζώσει για τα καλά στο πατάκι κάτω απ’ τα πεντάλ.

Έφυγα πληγωμένη απ’ το σχολείο σήμερα. Το παιδί μου δεν ήθελε να κάτσει. Ενώ φέτος έχει πια προσαρμοστεί αρκετά καλά, υπάρχουν πότε-πότε κι αυτά τα πρωινά. «Να φύγουμε, μαμά, να γυρίσουμε σπίτι», μου έλεγε, ενώ το χειλάκι του είχε σπάσει, κι ήταν έτοιμος να κλάψει.

Όταν βλέπω αυτό το σπάσιμο των χειλιών, σπάω κι εγώ. Είναι χειρότερο απ’ το κλάμα, τουλάχιστον το κλάμα είναι ξέσπασμα, ενώ αυτό το σπάσιμο μου βγάζει κάτι πιο βαθύ…

Και βέβαια παίζει ρόλο που κι εγώ δεν ξύπνησα καλά σήμερα. Μη με ρωτάτε πως και γιατί, σχεδόν ποτέ δεν ξέρω την απάντηση. Απλά κάποιες μέρες είναι καλές, και κάποιες όχι.

Κι ενώ λοιπόν δεν ήμουν καλά, είδα και το παιδί να μη θέλει να κάτσει στο σχολείο, και ένιωσα ένα μεγάλο κύμα θλίψης να με λούζει.

Όμως βρήκα το κουράγιο και του είπα λίγα λόγια τρυφερά, τον αγκάλιασα, τον χάιδεψα, βοήθησε κι η καλή μας η δασκάλα και γρήγορα συνήλθε και με χαιρέτησε στην πόρτα.

Φεύγοντας τον χαιρέτησα κι εγώ, και τον είδα να ξεμακραίνει με αργά βήματα. Έμεινα λίγο ακόμα να δω πως θα προχωρήσει –όταν αρχίζει και τρέχει είναι όλα καλά-, αλλά δυστυχώς οι κουρτίνες δε με άφηναν να δω τη συνέχεια… Κι έτσι έφυγα με την απορία: Τι κάνει; Είναι εντάξει τώρα; Άραγε νιώθει μόνος;

Μπήκα στο αυτοκίνητο να επιστρέψω σπίτι. Στη διαδρομή ήμουν μαγκωμένη, κανένα τραγούδι στο ραδιόφωνο δεν κατάφερε να μου φτιάξει το κέφι. Κι όταν λοιπόν έφτασα κάτω απ’ το σπίτι -για να γυρίσουμε και στην αρχή αυτού του post- δεν μπορούσα με τίποτα να βγω απ’ το αυτοκίνητο.

Δεν το σκέφτηκα, δεν ήταν μια απόφαση του νου. Ποτέ δεν είπα: Τώρα θα κάτσω εδώ για λίγο, δε θα κουνηθώ. Έγινε μόνο του, χωρίς δική μου παρέμβαση. Λες κι είχα βγει από το σώμα μου, κι ανήμπορη το παρακολουθούσα να αφήνεται στη βαρύτητα της γης, αδύναμο να κάνει την παραμικρή κίνηση.

Η θλίψη της ψυχής μου πέρασε στο σώμα μου, και το αιφνιδίασε. Κι έμοιαζε σαν να του λέει:

«Είμαι εδώ και δε φεύγω, αν δε με νιώσεις καλά, μες στο πετσί σου, να καταλάβεις τι δύναμη έχω. Δε θα μου ξεφύγεις τόσο εύκολα, με δουλειές και δράση και διεργασίες του νου. Είμαι εδώ. Κατάλαβέ το».

Κι έτσι παραδόθηκα αμαχητί, το σώμα μου κι εγώ. Έκατσα πραγματικά δεν ξέρω πόση ώρα ακίνητη, σε μια υποτυπώδη επαφή με την πραγματικότητα γύρω μου, υπνωτισμένη σαν ζόμπι από τη θλίψη μου.

Μόλις τέλειωσε όλο αυτό, έβγαλα τη φωτογραφία και βγήκα έξω νιώθοντας πολύ καλύτερα: Όχι χαρούμενη, αλλά τουλάχιστον πιο ήρεμη. Γιατί βίωσα τη θλίψη μου, έστω και μ’ αυτό το σιωπηλό τρόπο, δεν την αγνόησα, δεν την στρίμωξα μες στις πολλές υποχρεώσεις, αλλά της έδωσα χώρο, την αναγνώρισα.

Πηγαίνοντας προς το σπίτι, ένας δυνατός αέρας με ταρακούνησε για τα καλά. Πριν προλάβει να κοπάσει, του ‘πα να στείλει στο παιδί μου μια μεγάλη αγκαλιά κι ένα φιλί να του κρατάνε συντροφιά μέχρι το μεσημέρι.

Προχώρησα με βήμα ζωηρό, κι ένιωσα ένα δειλό χαμόγελο να σχηματίζεται στα χείλη μου.

«Θα τα καταφέρουμε και σήμερα παιδί μου» μονολόγησα, κι έβαλα το κλειδί στην πόρτα.

 

← Newer posts

Older posts →