Όταν τα χείλη σπάνε κι η θλίψη έρχεται για να μείνει

Τελικά το αμάξι είναι ο προσωπικός μου χώρος. Σήμερα το πρωί, γυρνώντας απ’ το σχολείο του Χρήστου, έβγαλα αυτή τη φωτογραφία.

Όταν τα χείλη σπάνε κι η θλίψη έρχεται για να μείνει

Είμαι καθισμένη στη θέση του οδηγού, μόλις έχω παρκάρει κάτω απ’ το σπίτι. Αλλά αρνούμαι να βγω έξω. Κάθομαι και βλέπω τα αυτοκίνητα να περνούν, τους ανθρώπους να τρέχουν, ενώ τα δικά μου πόδια έχουν ριζώσει για τα καλά στο πατάκι κάτω απ’ τα πεντάλ.

Έφυγα πληγωμένη απ’ το σχολείο σήμερα. Το παιδί μου δεν ήθελε να κάτσει. Ενώ φέτος έχει πια προσαρμοστεί αρκετά καλά, υπάρχουν πότε-πότε κι αυτά τα πρωινά. «Να φύγουμε, μαμά, να γυρίσουμε σπίτι», μου έλεγε, ενώ το χειλάκι του είχε σπάσει, κι ήταν έτοιμος να κλάψει.

Όταν βλέπω αυτό το σπάσιμο των χειλιών, σπάω κι εγώ. Είναι χειρότερο απ’ το κλάμα, τουλάχιστον το κλάμα είναι ξέσπασμα, ενώ αυτό το σπάσιμο μου βγάζει κάτι πιο βαθύ…

Και βέβαια παίζει ρόλο που κι εγώ δεν ξύπνησα καλά σήμερα. Μη με ρωτάτε πως και γιατί, σχεδόν ποτέ δεν ξέρω την απάντηση. Απλά κάποιες μέρες είναι καλές, και κάποιες όχι.

Κι ενώ λοιπόν δεν ήμουν καλά, είδα και το παιδί να μη θέλει να κάτσει στο σχολείο, και ένιωσα ένα μεγάλο κύμα θλίψης να με λούζει.

Όμως βρήκα το κουράγιο και του είπα λίγα λόγια τρυφερά, τον αγκάλιασα, τον χάιδεψα, βοήθησε κι η καλή μας η δασκάλα και γρήγορα συνήλθε και με χαιρέτησε στην πόρτα.

Φεύγοντας τον χαιρέτησα κι εγώ, και τον είδα να ξεμακραίνει με αργά βήματα. Έμεινα λίγο ακόμα να δω πως θα προχωρήσει –όταν αρχίζει και τρέχει είναι όλα καλά-, αλλά δυστυχώς οι κουρτίνες δε με άφηναν να δω τη συνέχεια… Κι έτσι έφυγα με την απορία: Τι κάνει; Είναι εντάξει τώρα; Άραγε νιώθει μόνος;

Μπήκα στο αυτοκίνητο να επιστρέψω σπίτι. Στη διαδρομή ήμουν μαγκωμένη, κανένα τραγούδι στο ραδιόφωνο δεν κατάφερε να μου φτιάξει το κέφι. Κι όταν λοιπόν έφτασα κάτω απ’ το σπίτι -για να γυρίσουμε και στην αρχή αυτού του post- δεν μπορούσα με τίποτα να βγω απ’ το αυτοκίνητο.

Δεν το σκέφτηκα, δεν ήταν μια απόφαση του νου. Ποτέ δεν είπα: Τώρα θα κάτσω εδώ για λίγο, δε θα κουνηθώ. Έγινε μόνο του, χωρίς δική μου παρέμβαση. Λες κι είχα βγει από το σώμα μου, κι ανήμπορη το παρακολουθούσα να αφήνεται στη βαρύτητα της γης, αδύναμο να κάνει την παραμικρή κίνηση.

Η θλίψη της ψυχής μου πέρασε στο σώμα μου, και το αιφνιδίασε. Κι έμοιαζε σαν να του λέει:

«Είμαι εδώ και δε φεύγω, αν δε με νιώσεις καλά, μες στο πετσί σου, να καταλάβεις τι δύναμη έχω. Δε θα μου ξεφύγεις τόσο εύκολα, με δουλειές και δράση και διεργασίες του νου. Είμαι εδώ. Κατάλαβέ το».

Κι έτσι παραδόθηκα αμαχητί, το σώμα μου κι εγώ. Έκατσα πραγματικά δεν ξέρω πόση ώρα ακίνητη, σε μια υποτυπώδη επαφή με την πραγματικότητα γύρω μου, υπνωτισμένη σαν ζόμπι από τη θλίψη μου.

Μόλις τέλειωσε όλο αυτό, έβγαλα τη φωτογραφία και βγήκα έξω νιώθοντας πολύ καλύτερα: Όχι χαρούμενη, αλλά τουλάχιστον πιο ήρεμη. Γιατί βίωσα τη θλίψη μου, έστω και μ’ αυτό το σιωπηλό τρόπο, δεν την αγνόησα, δεν την στρίμωξα μες στις πολλές υποχρεώσεις, αλλά της έδωσα χώρο, την αναγνώρισα.

Πηγαίνοντας προς το σπίτι, ένας δυνατός αέρας με ταρακούνησε για τα καλά. Πριν προλάβει να κοπάσει, του ‘πα να στείλει στο παιδί μου μια μεγάλη αγκαλιά κι ένα φιλί να του κρατάνε συντροφιά μέχρι το μεσημέρι.

Προχώρησα με βήμα ζωηρό, κι ένιωσα ένα δειλό χαμόγελο να σχηματίζεται στα χείλη μου.

«Θα τα καταφέρουμε και σήμερα παιδί μου» μονολόγησα, κι έβαλα το κλειδί στην πόρτα.

 

Μου αρέσει να αγγίζω τους ανθρώπους

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά μου γνωρίσματα είναι ότι αγγίζω πολύ τους ανθρώπους.

Τους ακουμπάω όσο περισσότερο μπορώ και όποτε μου δίνεται η ευκαιρία. Αγκαλιάζω, αγγίζω τα χέρια, τα μπράτσα, την πλάτη, ακόμα και το πρόσωπο. Είναι κάτι που το κάνω χρόνια τώρα, και το απολαμβάνω, γιατί με αυτόν τον τρόπο μεταφέρω και εκφράζω τα συναισθήματά μου χωρίς να χρειάζεται να χρησιμοποιήσω λόγια, που πολλές φορές δεν ταιριάζουν σε όλες τις περιστάσεις, ή πολύ απλά δε μου βγαίνουν.

Και πόση ευτυχία νιώθω όταν συναντώ ανθρώπους που ανταποκρίνονται στο άγγιγμα, στην αγκαλιά, ειδικά σε αυτή την αγκαλιά που χώνεσαι μέσα στον άλλον για ώρα, που δεν κρατάει μόνο λίγα δευτερόλεπτα, αλλά παραπάνω, αυτό το παραπάνω που αφήνει το χώρο να ανταλλαχθούν συναισθήματα βαθιά, συναισθήματα που δεν τολμούν να βγουν παραέξω λόγω του καθωσπρεπισμού και των τύπων με τους οποίους μάθαμε να ζούμε.

Μου αρέσει να αγγίζω τους ανθρώπους

Και καλά με τις γυναίκες, είναι κάπως πιο εύκολα τα πράγματα. Δέχονται με σχετική άνεση το άγγιγμα, αν όχι όλες, οι περισσότερες. Αλλά οι άντρες; Τι γίνεται σ’ αυτή την περίπτωση;

Με τους άντρες είναι πιο δύσκολο. Το κάνω και εκεί, αλλά δε με παίρνει πάντα. Γιατί οι άντρες δεν τα ‘χουν και πολύ καλά με το άγγιγμα, με την έκφραση των βαθιών συναισθημάτων τους γενικότερα.

Πέτυχα προχτές στην παιδική χαρά έναν νεαρό μπαμπά, να φωνάζει στο μικρό του γιο που έκλαιγε: «Γιατί κάνεις σαν κορίτσι ρε;».

Μαγκώθηκα, μελαγχόλησα. Νάτη η ταμπέλα, νάτο το στερεότυπο με το οποίο μεγαλώνουν οι άντρες από τα γεννοφάσκια τους: Να μην κλαίνε, να μην αγγίζουν, να μην αγκαλιάζονται.

Μου αρέσει να αγγίζω τους ανθρώπους

Ανέβασε πριν λίγες μέρες μια φίλη στο Facebook αυτό το πολύ καλό άρθρo με τίτλο: “Πως η έλλειψη αγγίγματος καταστρέφει τους άντρες”. Κι ενώ το διάβαζα, έφτασα σε μια φωτογραφία όπου δύο άντρες αγκαλιάζονται. Κι όταν την είδα, αυθόρμητα το μυαλό μου σκέφτηκε πως αυτοί οι δύο άντρες είναι gay.

Και συγκλονίστηκα με το πόσο πολύ έχουν ριζώσει μέσα μας τέτοια στερεότυπα.

Έχω γνωρίσει άντρες σκληρούς, άντρες πληγωμένους, που εκφράζουν τον πόνο της ψυχής τους μόνο με φωνές, και θυμό και οργή.

Γιατί δεν αγκαλιάστηκαν πολύ, γιατί δεν έκλαψαν πολύ, γιατί δεν άγγιξαν πολύ.

Το άγγιγμα στην κοινωνία μας έχει μέσα του κάτι το πονηρό, κάτι το κακό.

Έχει συνδεθεί με το σεξ, με τη λαγνεία, με την παιδεραστία. Με το φόβο.

Μόνο με αυτά.

Κρίμα δεν είναι;

Μου αρέσει να αγγίζω τους ανθρώπους

Ενώ το άγγιγμα είναι έκφραση, είναι συναίσθημα, είναι θεραπεία.

Από ‘κει ξεκινάς.

Κι όχι από το φόβο.

Λατρεύω να αγγίζω τους ανθρώπους, και μακάρι να μπορούσα να το κάνω με περισσότερη άνεση, και πιο συχνά. Μακάρι να μου αφήνανε το περιθώριο οι αναστολές και οι ντροπές… Και οι δικές μου, και των άλλων.

Όμως βελτιώνομαι όλο και πιο πολύ. Γιατί βλέπω πόσο καλό μας κάνει το άγγιγμα, σε όλους.

Μας μαλακώνει τη σκληράδα, μας φέρνει πιο κοντά. Μας γιατρεύει.

Και μας απελευθερώνει.

 

Παλεύοντας με τα κύματα

Από μικρό παιδί παίρνω βραβείο στα δερματικά: ακμή, εκζέματα, δερματίτιδες, σπυράκια κάθε λογής κάνουν πάρτι πάνω μου.

Κι αν μου ζητούσατε να περιγράψω τη ζωή μου με μια λέξη, αυτή άνετα θα ήταν η λέξη: αλοιφή.

Το τι αλοιφή έχω βάλει πάνω μου δε λέγεται… Και μια βλέπω βελτίωση, και μια όχι.

Γιατί οι αλοιφές γιατρεύουν το σύμπτωμα, αλλά όχι την αιτία.

Γιατί η αιτία των δερματικών μου –τώρα πια το ξέρω καλά- είναι βαθύτερη.

Κάθε σπυράκι μου είναι τα λόγια που δεν τόλμησα να πω.

Κάθε έκζεμα είναι η ψυχολογική φόρτιση από ανθρώπους και καταστάσεις που με πνίγουν.

Οι κοκκινίλες στα μάγουλά μου είναι τα δάκρυα που δεν άφησα να βγουν.

Τα γδαρμένα μου χέρια κουβαλάνε τις χιλιάδες ενοχές μου.

Και οι δερματίτιδες είναι η φωνή του εξουθενωμένου από το άγχος κορμιού μου.

Πόσα χρόνια βαδίζω παρέα με τα δερματικά…  Μου κρατάνε συντροφιά κάθε ώρα, και κάθε στιγμή.

Είναι πάντα εδώ, τα βλέπω στα χέρια μου, τα βλέπω στο γυμνό μου σώμα, στο κεφάλι μου.

Και δεν πρόκειται να φύγουν, αν δε με κάνουν να καταλάβω.

Πως πρέπει να προσπαθήσω πιο πολύ για να αλλάξω.

Πως έχω δρόμο ακόμα για να καταφέρω να μην επηρεάζομαι από την τοξικότητα γύρω μου.

Είμαι πολύ ευαίσθητη. Το διαισθανόμουν χρόνια, αλλά τώρα μου το λένε κι άλλοι, ειδικοί.

Κι είναι δύσκολο να βάλω όρια σε τι επιτρέπω να υπάρχει στη ζωή μου και τι όχι.

Παλεύοντας με τα κύματα

Είμαι πολύ καλύτερα από παλιότερα, το βλέπω.

Αλλά όσο πιο πολύ περπατάω πάνω στο δρόμο που θα με οδηγήσει στην αυτογνωσία και στην απελευθέρωση από δεσμά αιώνων, από πρότυπα και στερεότυπα που έχουν περάσει στο DNA μας, τόσο πιο πολύ χαίρομαι, αλλά και τόσο πιο πολύ πονάω.

Γιατί δεν είναι εύκολη η αλλαγή.

Όλοι και όλα σου πάνε κόντρα.

Δεν είναι αποδεκτό από την κοινωνία μας μια γυναίκα να αλλάξει.

Να ορθώσει ανάστημα σε ό,τι την καταπιέζει.

Να αλλάξει συνήθειες.

Να κάνει επιλογές που δεν κάνουν οι γύρω της.

Να μην έχει εξαρτήσεις.

Να είναι διαφορετική.

Είναι μοναχικός ο δρόμος…

Ευτυχώς που έχω στήριξη από κάποια άτομα δικά μου. Δεν ξέρω αν θα μπορούσα εντελώς μόνη.

Αλλά ας μη γελιόμαστε. Οι γυναίκες έχουμε πολύ δρόμο ακόμα να διανύσουμε.

Τα δερματικά μου, είναι πάντα εδώ.

Δεν ξέρω αν θα φύγουν ποτέ, πάντως τώρα είναι εδώ, και μου δείχνουν ότι έχω ακόμα πολλή δουλειά.

Προσπαθώ να γιατρευτώ. Να αγγίξω την ψυχή μου, να ακούσω το κορμί μου.

Προσπαθώ. Αλλά δεν τα καταφέρνω πάντα…

Και πονάω πολύ. Γιατί θα ‘θελα να ‘ναι πιο εύκολο.

Αλλά πώς να αλλάξεις συνήθειες και καταγραφές χρόνων και αιώνων, μέσα σε λίγο καιρό…

Θα πάρει χρόνια.

Κι όπου φτάσω.

Αλλά ας πάρω μια ανάσα…

Κι ας κλείσω για λίγο τα μάτια.

Τώρα πια μπορώ και ακούω την ησυχία.

Μπορώ να ζω και στα κενά, στην απραξία.

Μπορώ να ζω εκεί που είναι όλες οι απαντήσεις.

Ξανανοίγω τα μάτια μου.

Νιώθω τόσο αδύναμη, αλλά και τόσο δυνατή.

Είμαι συγκινημένη.

Γιατί μόλις σκέφτηκα πως όσο μακρύς και να ‘ναι ο δρόμος, έχω ήδη κατακτήσει κάτι πολύ σπουδαίο:

Να παλεύω χρόνια τώρα με τα κύματα, χωρίς να ‘χω πνιγεί ακόμη.

← Newer posts

Older posts →