Πάρτε στα σοβαρά τις μικρές απώλειες

«Πάρτε στα σοβαρά τις μικρές απώλειες», γράφει ο R. Neimeyer στο βιβλίο του «Ν’ αγαπάς και να χάνεις». Έπεσα πάνω σ’ αυτή τη φράση και μου άρεσε πολύ, γιατί οι μικρές απώλειες σε προετοιμάζουν για τις μεγάλες, σε εξασκούν, ενώ παράλληλα σε συνδέουν με τα αληθινά σου συναισθήματα, που χάνονται μέσα στη ροή της καθημερινότητας.

Θυμήθηκα χτες αυτή την ατάκα, εκεί που έκανα γιόγκα, κι είχα κλειστά τα μάτια και ξαφνικά μπροστά μου είδα το πατρικό μου. Τους καναπέδες, τα δωμάτια, τις σκιές και τα σκοτάδια, τα ντουλάπια και τις μικρές γωνιές. Και μ’ έπιασε μια θλίψη βαθιά, κι άρχισαν τα δάκρυα να τρέχουν γοργά, γιατί οι γονείς μου το νοίκιασαν, κι εγώ δεν πρόλαβα να του πω γεια.

Είχα κάνει πριν καιρό εκεί έναν αποχαιρετισμό στην παιδική μου ηλικία, αλλά το ίδιο το σπίτι δεν πίστευα ποτέ πως θα το έχανα. Και τώρα, που είναι βαμμένο κι έτοιμο να υποδεχτεί τους νέους του κατοίκους, που τα έπιπλα δεν είναι πια εκεί, που είναι ένα άλλο σπίτι, κι όχι το παιδικό μου, πονάω που το έχασα. Και που δεν το χαιρέτησα, ενώ πολλές φορές σκέφτηκα να πάω να το δω όπως ήταν, για μια τελευταία φορά. Αλλά δεν πήγα. Δε βρήκα  τη δύναμη.

Πάρτε στα σοβαρά τις μικρές απώλειες

Στο σπίτι μου το τωρινό, ο Άγιος Βασίλης ο πλαστικός μου θυμίζει πάντα τα δικά μου παιδικά Χριστούγεννα. Και τον έχει κι ο Χρήστος τώρα πια, και μέσα απ’ αυτόν ενώνονται για λίγο οι παιδικές μας ηλικίες, και γινόμαστε ίδιοι μαμά και γιος, και γινόμαστε για λίγο ένα.

Τον έβγαλα φωτογραφία συγκινημένη, και τον ακούω να μου λέει: «Το σπίτι σου το παιδικό είναι πάντα εδώ, μες στο καινούριο σου το σπίτι, και μέσα στην καρδιά σου. Δε βάφτηκε, δεν άδειασε, όχι, δε μένουν άλλοι, λάθος. Το σπίτι σου το κουβαλάς παντού, είσαι εσύ, μαζί με άλλα πολλά, είσαι και αυτό. Μην το αποχαιρετάς, γιατί δεν έφυγε ποτέ».

Χαμογελώ και τον ευχαριστώ τον παιδικό μου τον Άγιο Βασίλη που με καθησυχάζει. Αλλά η ψυχή μου άλλα μου λέει. Της λείπει πολύ εκείνο το σπίτι, ίσως της λείπουν κι αυτά που δεν έζησε εκεί, ή κι αυτά που θα ήθελε να ζήσει αλλιώς. Και σίγουρα της λείπει και η αγαπημένη μου Γιωργή…

Στο καλό αγαπημένο μου, μελαγχολικό μου σπίτι. Εγώ νιώθω πως έφυγες για πάντα. Και πονάω πολύ, γιατί ξέρω πως δε σε χόρτασα. Ίσως θα ‘θελα να ‘σαι πάντα εκεί, το καταφύγιό μου στα δύσκολα, στα ζόρια μου και στις δειλίες μου, να χώνομαι μέσα σου, να κλείνω πατζούρια και να μη βλέπω κανέναν.

Αλλά δεν υπάρχεις πια.

Κι εγώ πρέπει τώρα να μεγαλώσω για τα καλά.

10 μήνες Μαμά προς Μαμά και ένα μεγάλο νέο

Εκεί που πάω να στρώσω, και βαδίζω με ρυθμό σταθερό σε ένα δρόμο που μου δίνει ψυχική και σωματική ισορροπία, και λέω από μέσα μου «Να! Επιτέλους τα κατάφερα! Βρήκα το νόημα της ζωής μου!», ε, μετά από λίγο έρχεται ένα δώρο εξ ουρανού μεν, που μου τα αλλάζει όλα δε, και τα νέα τα σχέδια τα επαγγελματικά που έχω στα σκαριά, και το ρυθμό της καθημερινότητας, και τόσα άλλα…

Μένω έγκυος.

Το θέλαμε εδώ και καιρό ένα δεύτερο παιδί, αλλά δεν ερχόταν. Πέρασα από πολλά συναισθηματικά σκαμπανεβάσματα, έχω κρατήσει στα χέρια μου πολλά αρνητικά τεστ εγκυμοσύνης, όπου κάποια στιγμή το πήρα απόφαση: «Αν θέλει να ‘ρθει θε να ‘ρθει, αλλιώς ας προσπεράσει». Και χαλάρωσα, κι έπαψα να το σκέφτομαι.

Ε, και τότε έγινε.

Διανύω τον 2ο μήνα της εγκυμοσύνης, είμαι στην αρχή ακόμα. Αλλά ταλαιπωρούμαι τόσο πολύ… Το στομάχι μου είναι ένα πλυντήριο που δουλεύει 24/7, δεν κοιμάμαι καλά, είμαι μονίμως κουρασμένη, και το χειρότερο… η σιελόρροια! Έχω υπερβολική έκκριση σάλιου και φτύνω συνέχεια… Κρατάω μονίμως ένα ποτηράκι στο χέρι και φτύνω, ακόμη και το βράδυ, γι΄ αυτό και δεν μπορώ να κοιμηθώ. Στο πρώτο μου παιδί ξεκίνησε στο 2ο τρίμηνο και κράτησε μέχρι την ώρα που γέννησα. Τρέμω και μόνο στην ιδέα ότι θα το ‘χω για 7 μήνες ακόμα…

Με λίγα λόγια, όσο χαρούμενη είμαι που επιτέλους θα αποκτήσω δεύτερο παιδί, άλλο τόσο απογοητευμένη είμαι από το πώς έχει δυσκολέψει η καθημερινότητά μου. Μπορεί σε κάποιους αυτό να ακούγεται αχάριστο, γιατί εμείς οι γυναίκες είμαστε μαθημένες χρόνια στον πόνο και στην πίεση και στα ζόρια χωρίς να παραπονιόμαστε, αλλά αυτή είναι η αλήθεια μου. Και δεν μπορώ να την κρύψω, δεν μπορώ να καταπιεστώ. Το έκανα για χρόνια, αλλά όχι άλλο πια.

Υποφέρω λοιπόν. Αλλά ελπίζω πως σε κανένα μήνα θα είμαι καλύτερα, και θα μπορώ να απολαύσω τις χαρές αυτής της εμπειρίας που αξιώθηκα να ζήσω για δεύτερη φορά στη ζωή μου.

Ο μικρός μου Χρήστος έχει χαρεί πολύ με το νέο, και κρατάει όλη μέρα στα χέρια του τα υπερηχογραφήματα. Τις τελευταίες μέρες είναι κι αυτός ταλαιπωρημένος σαν κι εμένα, περνάει ωτίτιδα, και καθόμαστε οι δυό μας στο σπίτι παρηγορώντας ο ένας τον άλλον…

10 μήνες Μαμά προς Μαμά και ένα μεγάλο νέο

Ξυπνάμε στις 8 και χουζουρεύουμε στο κρεβάτι μέχρι τις 11 το πρωί κουλουριασμένοι… Εγώ προσπαθώ να κοιμηθώ λίγο ακόμα, ο Χρήστος με σκουντάει να παίξουμε, γελάμε, φωνάζουμε, ξανακοιμόμαστε για λίγο, μετά του φέρνω φρυγανιές και μπάρες δημητριακών να φάει στο κρεβάτι –όλη την υπόλοιπη μέρα τινάζω κουβέρτες και σεντόνια- και γενικώς περνάμε όσο πιο ανώδυνα και χαλαρά μπορούμε τις μέρες αυτές.

10 μήνες πριν ξεκίνησα το Μαμά προς μαμά, με ένα ποστ αφιερωμένο στη χαρά. Το ξαναδιάβασα πριν λίγο, και χαμογέλασα, γιατί αυτό το ποστ αντιπροσωπεύει πιο πολύ από κάθε άλλο εμένα. Γιατί όσο και να ζορίζομαι, όσο και να το εκφράζω, στο τέλος τώρα πια, πάντα κρατάω τη χαρά. Και μένω στη χαρά.

Με στομάχι-πλυντήριο λοιπόν, με ένα μικροσκοπικό μωράκι στην κοιλιά, με τον μικρό μου Χρήστο στο πλάι μου –ναι, σήμερα για πρώτη φορά γράφω ποστ με το παιδί μου παρέα-, στέλνω τις θερμότερες ευχές μου σήμερα, για την Ημέρα της Γυναίκας, σε όλες μας.

Κι εύχομαι από καρδιάς να ακολουθούμε την εσωτερική μας φωνή, τη δική μας αλήθεια, και να αντιστεκόμαστε σε ό,τι δε μας κάνει καλό και δε μας ταιριάζει.

Να προχωράμε με καμάρι και χαμόγελο για όλα αυτά που αξίζουμε και κατορθώνουμε καθημερινά.

Χρόνια πολλά, χρόνια καλά!

Μου αρέσει να αγγίζω τους ανθρώπους

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά μου γνωρίσματα είναι ότι αγγίζω πολύ τους ανθρώπους.

Τους ακουμπάω όσο περισσότερο μπορώ και όποτε μου δίνεται η ευκαιρία. Αγκαλιάζω, αγγίζω τα χέρια, τα μπράτσα, την πλάτη, ακόμα και το πρόσωπο. Είναι κάτι που το κάνω χρόνια τώρα, και το απολαμβάνω, γιατί με αυτόν τον τρόπο μεταφέρω και εκφράζω τα συναισθήματά μου χωρίς να χρειάζεται να χρησιμοποιήσω λόγια, που πολλές φορές δεν ταιριάζουν σε όλες τις περιστάσεις, ή πολύ απλά δε μου βγαίνουν.

Και πόση ευτυχία νιώθω όταν συναντώ ανθρώπους που ανταποκρίνονται στο άγγιγμα, στην αγκαλιά, ειδικά σε αυτή την αγκαλιά που χώνεσαι μέσα στον άλλον για ώρα, που δεν κρατάει μόνο λίγα δευτερόλεπτα, αλλά παραπάνω, αυτό το παραπάνω που αφήνει το χώρο να ανταλλαχθούν συναισθήματα βαθιά, συναισθήματα που δεν τολμούν να βγουν παραέξω λόγω του καθωσπρεπισμού και των τύπων με τους οποίους μάθαμε να ζούμε.

Μου αρέσει να αγγίζω τους ανθρώπους

Και καλά με τις γυναίκες, είναι κάπως πιο εύκολα τα πράγματα. Δέχονται με σχετική άνεση το άγγιγμα, αν όχι όλες, οι περισσότερες. Αλλά οι άντρες; Τι γίνεται σ’ αυτή την περίπτωση;

Με τους άντρες είναι πιο δύσκολο. Το κάνω και εκεί, αλλά δε με παίρνει πάντα. Γιατί οι άντρες δεν τα ‘χουν και πολύ καλά με το άγγιγμα, με την έκφραση των βαθιών συναισθημάτων τους γενικότερα.

Πέτυχα προχτές στην παιδική χαρά έναν νεαρό μπαμπά, να φωνάζει στο μικρό του γιο που έκλαιγε: «Γιατί κάνεις σαν κορίτσι ρε;».

Μαγκώθηκα, μελαγχόλησα. Νάτη η ταμπέλα, νάτο το στερεότυπο με το οποίο μεγαλώνουν οι άντρες από τα γεννοφάσκια τους: Να μην κλαίνε, να μην αγγίζουν, να μην αγκαλιάζονται.

Μου αρέσει να αγγίζω τους ανθρώπους

Ανέβασε πριν λίγες μέρες μια φίλη στο Facebook αυτό το πολύ καλό άρθρo με τίτλο: “Πως η έλλειψη αγγίγματος καταστρέφει τους άντρες”. Κι ενώ το διάβαζα, έφτασα σε μια φωτογραφία όπου δύο άντρες αγκαλιάζονται. Κι όταν την είδα, αυθόρμητα το μυαλό μου σκέφτηκε πως αυτοί οι δύο άντρες είναι gay.

Και συγκλονίστηκα με το πόσο πολύ έχουν ριζώσει μέσα μας τέτοια στερεότυπα.

Έχω γνωρίσει άντρες σκληρούς, άντρες πληγωμένους, που εκφράζουν τον πόνο της ψυχής τους μόνο με φωνές, και θυμό και οργή.

Γιατί δεν αγκαλιάστηκαν πολύ, γιατί δεν έκλαψαν πολύ, γιατί δεν άγγιξαν πολύ.

Το άγγιγμα στην κοινωνία μας έχει μέσα του κάτι το πονηρό, κάτι το κακό.

Έχει συνδεθεί με το σεξ, με τη λαγνεία, με την παιδεραστία. Με το φόβο.

Μόνο με αυτά.

Κρίμα δεν είναι;

Μου αρέσει να αγγίζω τους ανθρώπους

Ενώ το άγγιγμα είναι έκφραση, είναι συναίσθημα, είναι θεραπεία.

Από ‘κει ξεκινάς.

Κι όχι από το φόβο.

Λατρεύω να αγγίζω τους ανθρώπους, και μακάρι να μπορούσα να το κάνω με περισσότερη άνεση, και πιο συχνά. Μακάρι να μου αφήνανε το περιθώριο οι αναστολές και οι ντροπές… Και οι δικές μου, και των άλλων.

Όμως βελτιώνομαι όλο και πιο πολύ. Γιατί βλέπω πόσο καλό μας κάνει το άγγιγμα, σε όλους.

Μας μαλακώνει τη σκληράδα, μας φέρνει πιο κοντά. Μας γιατρεύει.

Και μας απελευθερώνει.