Το παιδί θέλει τη μάνα του όσο η μάνα το παιδί

Έχω μιλήσει με πολλές μανάδες γύρω στα 60-70, εκεί στην ηλικία της δικής μου.

Και όλες μου λένε πάντα, με μια φωνή: «Μακάρι να είχα περισσότερο χρόνο με τα παιδιά μου όταν ήταν μικρά…».

Πέσανε με τα μούτρα στη δουλειά, με λαχτάρα, με όρεξη για δημιουργία, ερχόμενες από μικρά χωριά στη μεγάλη λαμπερή πόλη.

«Να φύγεις, να ζήσεις τη ζωή σου…», τους έλεγαν οι γονείς τους πίσω στο χωριό, οι δικοί μας παππούδες και γιαγιάδες.

Κι αυτές φεύγανε. Ανοίγαν τα φτερά τους σε έναν νέο κόσμο, με ψυγείο ηλεκτρικό και πλυντήριο γυαλιστερό, μακριά από τις κότες και τις κατσίκες.

Και παντρεύτηκαν, κι έκαναν παιδιά, εμάς.

Αλλά ήταν πολλή η δουλειά, και λίγος ο χρόνος.

Και τα παιδιά τους δεν τα έβλεπαν. Λίγο μόνο το πρωί, και μετά λίγο πάλι το βράδυ.

Το παιδί θέλει τη μάνα του όσο η μάνα το παιδί

Όμως τους λείπαν τα παιδιά τους.

Τους λείπαν κάθε στιγμή. Στο γραφείο, στο σούπερ-μάρκετ, στο δρόμο, στο λεωφορείο.

Πολλές φορές, τις περισσότερες, δεν καταλάβαιναν γιατί πονάει τόσο η καρδιά τους.

Νόμιζαν απ’ την κούραση, από το τρέξιμο το ασταμάτητο.

Αλλά δεν ήταν αυτό.

Ήταν η έλλειψη. Ήταν που δε χαρήκαν τα παιδιά τους όσο ήθελαν, που δε μεγάλωσαν μαζί.

Όσα χρόνια, όσοι αιώνες και χιλιετηρίδες κι αν περάσουν, το παιδί θέλει τη μάνα του όσο η μάνα το παιδί της.

Είναι μια ανάγκη ζωτική, μια σχέση που τροφοδοτεί εξίσου και τα δύο μέρη.

Ξέρω γυναίκες στην κλιμακτήριο που δεν κοιμούνται τα βράδια, που ξυπνάνε βουτηγμένες στο κλάμα, που σέρνονται μέσα στη μέρα.

Γιατί τους λείπουν τα παιδιά τους. Γιατί λαχταράνε να τα κρατήσουν στην αγκαλιά τους, γιατί δεν τα χόρτασαν.

Είμαι πολύ θυμωμένη με τη δυτική κοινωνία που δεν αφήνει τη γυναίκα να ζήσει κοντά στο παιδί της. Που την πιέζει να δουλέψει για τα λεφτά, που την κάνει να τρέχει όλη μέρα, χαμένη μες τα πολλά πρέπει και θέλω, χωρίς να ξέρει ποια είναι και τι θέλει πραγματικά.

Όταν γέννησα το παιδί μου σταμάτησα να δουλεύω στο επάγγελμά μου. Δεν ήταν εύκολη επιλογή, την πληρώνω ακόμα και σήμερα, 4 χρόνια μετά, γιατί στερούμαι πολλά. Αλλά έχω κερδίσει αλλού.

Δε λέω πως όλες οι γυναίκες πρέπει να σταματήσουν να δουλεύουν για να μεγαλώσουν τα παιδιά τους, όχι. Όλα έχουν τα συν και τα πλην τους, κι αυτά είναι διαφορετικά για την καθεμιά μας, και για την κάθε οικογένεια. Ξέρω γυναίκες που σταμάτησαν τη δουλειά τους και δυστύχησαν μόνες με το παιδί στο σπίτι, γιατί δεν μπόρεσαν να αντισταθμίσουν την έλλειψη παραγωγικότητας και δημιουργίας με κάτι άλλο. Γιατί η δουλειά στη γυναίκα δεν της δίνει μόνο χρήματα. Της δίνει και ανεξαρτησία, και αυτοπεποίθηση, και χαρά. Και βέβαια υπάρχουν δουλειές και δουλειές… Μεγάλο και πολυδιάστατο το θέμα της εργασίας, που δε χωρά να αναλυθεί σε αυτό το Post.

Όμως γεγονός είναι πως όταν ένα παιδί έρχεται στον κόσμο, έχει ανάγκη τη στοργή, το χρόνο και το δώσιμο τη μάνας, όσο τα έχει ανάγκη και η ίδια. Η μάνα δίνει στο παιδί τροφή και αγάπη, και το παιδί την γεμίζει όσο τίποτε άλλο στον κόσμο.

Ας γεμίσουμε λοιπόν, όσο περισσότερο μπορούμε. Το χρειαζόμαστε και τώρα, θα το χρειαστούμε και στο μέλλον…