Η φετινή χρονιά είναι επιτέλους δική μου

Η φετινή χρονιά είναι από τις πιο δυνατές και ανατρεπτικές της ζωής μου:

  • Σταμάτησα να δουλεύω,
  • Έμεινα ξανά έγκυος,
  • Έκανα νέες πολύτιμες φίλες,
  • Συνδέθηκα περισσότερο από ποτέ με εμένα.

Το θέμα της δουλειάς με απασχολούσε καιρό. Δούλευα τα τελευταία χρόνια από το σπίτι, αλλά το εισόδημά μου δεν ανταποκρινόταν σε καμία περίπτωση στον κόπο και το χρόνο που αφιέρωνα. Κι αφού το πάλεψα αρκετό καιρό, είπα να κάνω ένα διάλειμμα, και να δω πως είναι η ζωή χωρίς εργασία. Στην αρχή ένιωσα μετέωρη, δεν το είχα ξανανιώσει αυτό το συναίσθημα. Αλλά σιγά-σιγά βρήκα τις ισορροπίες μου, κι η μέρα άρχισε να γεμίζει και πάλι από τόσα πολλά πράγματα… Η αλήθεια είναι πως και μόνο το γεγονός ότι μεγαλώνω σχεδόν αποκλειστικά μόνη το παιδί μου, μου γεμίζει ολόκληρη τη μέρα! Κι αφού έφυγαν τα επαγγελματικά πλάνα από το μυαλό και την καθημερινότητά μου, με είδα να χαλαρώνω, να εστιάζω περισσότερο στον εαυτό μου (έλυσα θέματα υγείας που με ταλάνιζαν για χρόνια), και να επενδύω το χρόνο μου σε πράγματα και ανθρώπους που αξίζουν.

Η φετινή χρονιά είναι επιτέλους δική μου

Όταν λοιπόν είχα ήδη σταματήσει μερικούς μήνες τη δουλειά, ανακάλυψα ότι είμαι ξανά έγκυος -ενώ είχα σχεδόν πια πειστεί ότι δεν θα τα καταφέρουμε δεύτερη φορά.  Τότε ένιωσα αμέσως ότι αυτό το παιδί συμβολίζει την αστείρευτη δύναμη που έχω σαν γυναίκα, σαν μάνα, σαν άνθρωπος, και που την ανακάλυψα μετά από ένα πολύ δυσάρεστο συμβάν που μου συνέβη μες στη χρονιά. Κι όσο δύσκολη κι αν είναι η δεύτερη εγκυμοσύνη μου –με πολλά και έντονα συμπτώματα- κάθε μέρα νιώθω ευγνωμοσύνη που βιώνω ξανά το θαύμα της ζωής να σωματοποιείται εντός μου, και δεν αφήνω κανέναν και τίποτα να μου στερήσει αυτή τη χαρά, ούτε για μισό λεπτό.

Χωρίς δουλειά λοιπόν, με ένα μωρό στην κοιλιά, κι ένα παιδί χωμένο στα πόδια μου όλη μέρα, στράφηκα χωρίς δεύτερη σκέψη σε αυτά που μου κάνουν καλό. Αποφασισμένη να μην αφήνω ούτε χαραμάδα πια σε καταστάσεις και ανθρώπους που με πληγώνουν, επένδυσα το χρόνο και τη ζωή μου σε  αυτά που η ψυχή μου λαχταρούσε.

Χωρίς λεφτά, αλλά με γεμάτη καρδιά, έδωσα  χώρο και χρόνο σε νέες φιλίες και ανανέωσα παλιές  που αποδείχτηκαν όλες διαμάντια, και βάλσαμο στην πληγωμένη μου καρδιά. Κι έτσι τώρα πια αφήνω στοίβες άπλυτα πιάτα, στοίβες άπλυτα ρούχα, κρεβάτια άστρωτα και παιχνίδια σκορπισμένα παντού και χαμογελώντας τρέχω στους ανθρώπους που αγκαλιάζουν την ψυχή μου. Κλείνω τα μάτια, ακουμπάω την κοιλιά μου, και οραματίζομαι το μικρό μου το μωρό που με παίρνει απ’ το χέρι και με οδηγεί σε λιβάδια γεμάτα μυρωδάτο χαμομήλι. Μαγειρεύω αργά, με αγάπη και συγκίνηση που ακόμα έχω φαγητό να τρώω, κι όλα μου μοιάζουν πεντανόστιμα. Βιώνω μια ζωή που μου αξίζει, σε ρυθμούς που ταιριάζουν στο σώμα μου, μια ζωή φαινομενικά απλή, αλλά τόσο πλούσια.

Φέτος είναι η χρονιά της ευγνωμοσύνης. Για τους ανθρώπους που βρέθηκαν στο δρόμο μου και μου κάνουν τόσο καλό, για το τραπέζι της κουζίνας που, παρόλες τις δυσκολίες έχει ακόμα γεμάτα πιάτα, για το δεύτερο παιδί που έρχεται να ολοκληρώσει το ταξίδι μου στη μητρότητα, αλλά και για μένα και το σώμα μου, που τώρα πια, με μεγάλη συγκίνηση το λέω, τα αγαπώ τόσο πολύ.

Τα επαγγελματικά μου θα περιμένουν για λίγο καιρό. Μου λείπουν πότε-πότε, αλλά είμαι σίγουρη πως μέσα από αυτό το διάλειμμα θα βγω σοφότερη, πιο ώριμη και πιο έτοιμη από ποτέ για το επόμενο βήμα. Και δε θέλω να βιάζομαι πια. Μια ζωή βιάζομαι, να τελειώσω τη σχολή, να προλάβω το λεωφορείο, να βρω καλή θέση στο σινεμά. Όχι άλλο.

Τώρα πια θέλω να ζω τη ζωή που μου αξίζει. Χωρίς βιασύνες, χωρίς άγχος για το αύριο, ζώντας στο τώρα κάθε στιγμή.

Μπορεί να μην είναι μια λαμπερή ζωή, αλλά επιτέλους, για πρώτη φορά, είναι η αληθινά δική μου ζωή.

 

 

 

 

Εσύ τι βλέπεις στον καθρέφτη;

Από μικρό παιδί θυμάμαι να κοιτάζω το πρόσωπό μου στον καθρέφτη και κάθε φορά να βλέπω κάτι διαφορετικό. Άλλοτε με έβλεπα όμορφη, άλλοτε κουρασμένη, και βέβαια τις περισσότερες φορές δε με ικανοποιούσε η αντανάκλασή μου.

Θυμάμαι να κάνω αστείες γκριμάτσες πριν μπω για μπάνιο, τότε που μπορούσα να ανακατεύω τα μαλλιά μου χωρίς να φοβάμαι ότι θα λαδώσουν –ναι, λαδώνουν πολύ εύκολα τα άτιμα-. Τα φούσκωνα προς τα πάνω, σαν να είχα βγει μόλις από περιοδικό μόδας, και το ‘παιζα μοντέλο. Το κάνω και τώρα καμιά φορά – να, όπως στη φωτογραφία. Όλα αυτά όμως μόνο στο μπάνιο, στην ασφάλεια της ιδιωτικότητας, γιατί έξω ήμουν πολύ μαζεμένη.

Εσύ τι βλέπεις στον καθρέφτη;

Η αγαπημένη μου συνήθεια βέβαια μπροστά στον καθρέφτη ήταν να παρατηρώ τη μύτη μου. Έβαζα και δεύτερο καθρέφτη, για να την βλέπω προφίλ, γιατί από φάτσα βολευόταν, αλλά άμα γύριζα προφίλ, εκεί ήταν τα δύσκολα… Παράπονο που το ‘χα για χρόνια, πως είναι μεγάλη… Σαν μελιτζάνα, όπως την αποκαλούσα από παιδί! Είναι φουσκωτή σαν του μπαμπά μου, κι όποτε τον βλέπω γελάω γιατί αντικρίζω τη δύναμη του DNA. Ευτυχώς πλέον έχω συμφιλιωθεί μαζί της, και, τι περίεργο, σαν να έχει μικρύνει από τότε που την αγάπησα.

Αυτό πάντως που μου έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση, και γι’ αυτό σκέφτηκα να γράψω αυτό το post, είναι που κοίταξα το πρόσωπό μου μια μέρα, και δεν είδα εμένα.

Είδα μια μάσκα.

Κοιτούσα τα μάτια μου, τα φρύδια, τη μύτη, τα μαλλιά, και μοιάζανε σαν να μην είναι δικά μου, σαν να μου τα ‘χει φορέσει κάποιος, κι από πίσω τους να κρύβομαι εγώ.

Εγώ, μια άυλη μορφή, ένα αεράκι που φυσάει, πότε δυνατά, και πότε απαλά, πότε ρυθμικά, και πότε σιγανά.

Εγώ, μια φλόγα από κερί που άλλοτε τρεμοπαίζει, άλλοτε λάμπει καμαρωτή, κι άλλοτε είναι απλά μια συνηθισμένη φλόγα που παλεύει να μη σβήσει.

Εγώ, ένας χείμαρρος από συναισθήματα, πόνο, χαρά, λύπη, ευγνωμοσύνη, απογοήτευση, αγάπη, κι άλλη αγάπη, άλλοτε το καθένα μόνο του, κι άλλοτε σε ζευγάρια, σε τριάδες και τετράδες, ακόμα κι όλα μαζί, σε χορό κυκλωτικό.

Εγώ, μια αναπνοή που γεμίζει όλο μου το σώμα, κι άλλοτε φουσκώνει την κοιλιά, ή τους πνεύμονες, ή κάνει μόνη της ό,τι μπορεί, για να κρατήσει το σώμα μου δυνατό και ξύπνιο.

Το σάρκινο πρόσωπό μου είναι μια μάσκα, που παίρνει τη μορφή που εγώ της δίνω.

Όταν είμαι αεράκι δυνατό, όταν γελάω, χαίρομαι κι αγαπώ, είναι όμορφη.

Όταν είμαι μισοσβησμένη φλόγα, με αδύναμη αναπνοή, τότε είναι μαραζωμένη.

Όταν είμαι ψύχραιμη, και γαλήνια, και ευχαριστημένη, τότε φωτίζει σαν λάμπα.

Τα χαρακτηριστικά του προσώπου μου αλλάζουν, όταν αλλάζω εγώ.

Η μάσκα αλλάζει μορφές, όταν αλλάζω εγώ.

Το αγαπώ το σώμα μου, αλλά νιώθω πως είναι ένα φόρεμα, ένα μέσο για να έρθω και να επιβιώσω στον κόσμο αυτό. Και ξέρω πως πρέπει να το προσέχω, και να το φροντίζω, γιατί φέρει εντός του την αληθινή Μαρία.

Κι όλα τα χρόνια, όλες οι πόζες που έπαιρνα μπροστά στον καθρέφτη, με προετοίμαζαν για τη μεγάλη μέρα: Για τη μέρα που θα συνειδητοποιούσα ότι δεν είμαι τα μάτια μου, δεν είμαι η μύτη μου, δεν είμαι τα χείλια μου.

Είμαι η φλόγα που μαζί με όλες τις άλλες φλόγες αυτού του κόσμου, κρατάμε  ζωντανή την ελπίδα για έναν καλύτερο κόσμο.

 

Εσύ τι βλέπεις όταν κοιτάζεις το πρόσωπό σου στον καθρέφτη;

Χρόνια κόπωση εγώ; Άντε καλέ!

Αφού πέρασα 2 μήνες άρρωστη, να κυλάω από ίωση σε ίωση και να ζω όλο το 24ωρο σε υποτονικούς ρυθμούς και μεγάλη κούραση, αποφάσισα επιτέλους να κάνω κάτι γι’ αυτό. Πήγα σε διατροφολόγο λοιπόν, η οποία αφού έκανε όλα τα απαραίτητα τεστ, μου είπε με απορία:

“Απορώ πως περπατάς ακόμα!”

Μου βρήκε χρόνια κόπωση, χιλιάδες τόνους συσσωρευμένου άγχους, ανοσοποιητικό στα πατώματα και διάφορα άλλα.

Ήξερα πως κάτι δεν πάει καλά, αλλά δεν τα περίμενα κι έτσι τα πράγματα.

Χρόνια κόπωση εγώ; Άντε καλέ!

“Υπερβολές… Εντάξει, το ξέρω, είμαι κουρασμένη, είμαι και αγχώδης, αλλά όχι και τόσο πια”, σκέφτηκα από μέσα μου.

Κι εκεί που υποβαλλόμουν σε ένα ακόμα τεστ από τη γιατρό, άρχισα να θυμάμαι:

  • Τη σκληρή εφηβεία με τις ατέλειωτες ώρες διαβάσματος, την παπαγαλία, τις 2 χρονιές Πανελληνίων που ακόμα βλέπω σαν εφιάλτη στον ύπνο μου
  • Τα φοιτητικά χρόνια με το ασταμάτητο διάβασμα που είχε η απαιτητική μου σχολή (Αρχιτεκτονική) και στο καπάκι μεταπτυχιακό
  • Τα εργοτάξια που αγάπησα πολύ, αλλά με άγχωναν ακόμη πιο πολύ
  • Τον ερχομό ενός παιδιού στο οποίο –πολύ σωστά- έπεσα με τα μούτρα μεν, αλλά ξέχασα τις δικές μου ανάγκες δε.

Ποτέ δε θυμάμαι να έκατσα. Από μικρό παιδί αγχώνομαι και τρέχω σαν το Βέγγο, να προλάβω όλα αυτά που μου λέει η κοινωνία και οι γύρω μου πως πρέπει να κάνω. Μου χτυπάνε το ντέφι κι εγώ χορεύω, μια πληγωμένη αρκούδα με ψεύτικο χαμόγελο. Και χρόνια τώρα νομίζω πως έτσι είναι η ζωή, να τρέχεις να προλάβεις, να μην κάθεσαι καθόλου.

Να τρέχεις για να βγάλεις λεφτά που ποτέ δεν τα χαίρεσαι, να κάνεις μια δουλειά που δε σ’ αρέσει, να μεγαλώνεις παιδιά μέσα στην τρέλα, να ζεις σαν ρομπότ.

Πριν λίγους μήνες άρχισα να καταλαβαίνω πως κάτι δεν πάει καλά. Το ένιωθα στο σώμα, το ψιθύριζε η ψυχή μου. Και τότε ευτυχώς, με τη βοήθεια των δικών μου ανθρώπων και με την απόφασή μου να δώσω χρόνο και αξία σε μένα, άκουσα πιο καθαρά τη δική μου φωνή. Και γι’ αυτό άρχισα Yoga, και γι’ αυτό αποφάσισα να πάω στη διατροφολόγο.

Φεύγοντας απ΄ το ιατρείο, φορτωμένη συμβουλές και συμπληρώματα και ανθοϊάματα, περπατούσα αργά.

Κι από τότε, αν με δεις στο δρόμο, θα με δεις να περπατάω μόνο αργά.

Να ζω σε slow motion.

Θα με δεις να κάνω αυτά που θέλω, κι όχι αυτά που πρέπει.

Θα με δεις να χαμογελάω, αλλά με ένα χαμόγελο πιο σίγουρο, πιο φωτεινό.

Δε θα με δεις να σιδερώνω, ούτε να τρέχω από δραστηριότητα σε δραστηριότητα.

Θα με δεις να κεντάω, να τρώω αργά, να ζω αληθινά.

Θα με δεις να εκτελώ λίγο, και να υπάρχω πολύ.

“’Έπαθες Burn out φιλενάδα, ευτυχώς που το πρόλαβες νωρίς!”, μου είπε μια φίλη μου προχτές.

Ναι, ευτυχώς, το πρόλαβα νωρίς.

Εσύ;