Η φετινή χρονιά είναι επιτέλους δική μου

Η φετινή χρονιά είναι από τις πιο δυνατές και ανατρεπτικές της ζωής μου:

  • Σταμάτησα να δουλεύω,
  • Έμεινα ξανά έγκυος,
  • Έκανα νέες πολύτιμες φίλες,
  • Συνδέθηκα περισσότερο από ποτέ με εμένα.

Το θέμα της δουλειάς με απασχολούσε καιρό. Δούλευα τα τελευταία χρόνια από το σπίτι, αλλά το εισόδημά μου δεν ανταποκρινόταν σε καμία περίπτωση στον κόπο και το χρόνο που αφιέρωνα. Κι αφού το πάλεψα αρκετό καιρό, είπα να κάνω ένα διάλειμμα, και να δω πως είναι η ζωή χωρίς εργασία. Στην αρχή ένιωσα μετέωρη, δεν το είχα ξανανιώσει αυτό το συναίσθημα. Αλλά σιγά-σιγά βρήκα τις ισορροπίες μου, κι η μέρα άρχισε να γεμίζει και πάλι από τόσα πολλά πράγματα… Η αλήθεια είναι πως και μόνο το γεγονός ότι μεγαλώνω σχεδόν αποκλειστικά μόνη το παιδί μου, μου γεμίζει ολόκληρη τη μέρα! Κι αφού έφυγαν τα επαγγελματικά πλάνα από το μυαλό και την καθημερινότητά μου, με είδα να χαλαρώνω, να εστιάζω περισσότερο στον εαυτό μου (έλυσα θέματα υγείας που με ταλάνιζαν για χρόνια), και να επενδύω το χρόνο μου σε πράγματα και ανθρώπους που αξίζουν.

Η φετινή χρονιά είναι επιτέλους δική μου

Όταν λοιπόν είχα ήδη σταματήσει μερικούς μήνες τη δουλειά, ανακάλυψα ότι είμαι ξανά έγκυος -ενώ είχα σχεδόν πια πειστεί ότι δεν θα τα καταφέρουμε δεύτερη φορά.  Τότε ένιωσα αμέσως ότι αυτό το παιδί συμβολίζει την αστείρευτη δύναμη που έχω σαν γυναίκα, σαν μάνα, σαν άνθρωπος, και που την ανακάλυψα μετά από ένα πολύ δυσάρεστο συμβάν που μου συνέβη μες στη χρονιά. Κι όσο δύσκολη κι αν είναι η δεύτερη εγκυμοσύνη μου –με πολλά και έντονα συμπτώματα- κάθε μέρα νιώθω ευγνωμοσύνη που βιώνω ξανά το θαύμα της ζωής να σωματοποιείται εντός μου, και δεν αφήνω κανέναν και τίποτα να μου στερήσει αυτή τη χαρά, ούτε για μισό λεπτό.

Χωρίς δουλειά λοιπόν, με ένα μωρό στην κοιλιά, κι ένα παιδί χωμένο στα πόδια μου όλη μέρα, στράφηκα χωρίς δεύτερη σκέψη σε αυτά που μου κάνουν καλό. Αποφασισμένη να μην αφήνω ούτε χαραμάδα πια σε καταστάσεις και ανθρώπους που με πληγώνουν, επένδυσα το χρόνο και τη ζωή μου σε  αυτά που η ψυχή μου λαχταρούσε.

Χωρίς λεφτά, αλλά με γεμάτη καρδιά, έδωσα  χώρο και χρόνο σε νέες φιλίες και ανανέωσα παλιές  που αποδείχτηκαν όλες διαμάντια, και βάλσαμο στην πληγωμένη μου καρδιά. Κι έτσι τώρα πια αφήνω στοίβες άπλυτα πιάτα, στοίβες άπλυτα ρούχα, κρεβάτια άστρωτα και παιχνίδια σκορπισμένα παντού και χαμογελώντας τρέχω στους ανθρώπους που αγκαλιάζουν την ψυχή μου. Κλείνω τα μάτια, ακουμπάω την κοιλιά μου, και οραματίζομαι το μικρό μου το μωρό που με παίρνει απ’ το χέρι και με οδηγεί σε λιβάδια γεμάτα μυρωδάτο χαμομήλι. Μαγειρεύω αργά, με αγάπη και συγκίνηση που ακόμα έχω φαγητό να τρώω, κι όλα μου μοιάζουν πεντανόστιμα. Βιώνω μια ζωή που μου αξίζει, σε ρυθμούς που ταιριάζουν στο σώμα μου, μια ζωή φαινομενικά απλή, αλλά τόσο πλούσια.

Φέτος είναι η χρονιά της ευγνωμοσύνης. Για τους ανθρώπους που βρέθηκαν στο δρόμο μου και μου κάνουν τόσο καλό, για το τραπέζι της κουζίνας που, παρόλες τις δυσκολίες έχει ακόμα γεμάτα πιάτα, για το δεύτερο παιδί που έρχεται να ολοκληρώσει το ταξίδι μου στη μητρότητα, αλλά και για μένα και το σώμα μου, που τώρα πια, με μεγάλη συγκίνηση το λέω, τα αγαπώ τόσο πολύ.

Τα επαγγελματικά μου θα περιμένουν για λίγο καιρό. Μου λείπουν πότε-πότε, αλλά είμαι σίγουρη πως μέσα από αυτό το διάλειμμα θα βγω σοφότερη, πιο ώριμη και πιο έτοιμη από ποτέ για το επόμενο βήμα. Και δε θέλω να βιάζομαι πια. Μια ζωή βιάζομαι, να τελειώσω τη σχολή, να προλάβω το λεωφορείο, να βρω καλή θέση στο σινεμά. Όχι άλλο.

Τώρα πια θέλω να ζω τη ζωή που μου αξίζει. Χωρίς βιασύνες, χωρίς άγχος για το αύριο, ζώντας στο τώρα κάθε στιγμή.

Μπορεί να μην είναι μια λαμπερή ζωή, αλλά επιτέλους, για πρώτη φορά, είναι η αληθινά δική μου ζωή.

 

 

 

 

Τι θ’ απογίνουμε χωρίς δουλειές;

Έχω κρυώσει. Πάλι. Δεύτερη φορά μέσα στο Σεπτέμβριο.

Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορώ να κάνω όσα πράγματα πρέπει να γίνουν.

Κάποιες δουλειές θα μείνουν πίσω, ή θα αναβληθούν επ’ αόριστον.

Έτσι λοιπόν χτες το βράδυ, αφού πονούσε όλο μου το σώμα, αποφάσισα να μην κάνω τίποτα.

Διέγραψα τις τελευταίες εκκρεμότητες από τη λίστα της ημέρας, κι έκατσα στον καναπέ.

«Και τώρα τι; Τι θ’ απογίνω χωρίς δουλειές;», σκέφτηκα, κι ένιωσα λίγο άβολα.

Αν δεν κάνω κάτι, τι είμαι; Ποια είμαι;

Τι θ’ απογίνουμε χωρίς δουλειές;

Μες στη μέρα όλο με κάτι ασχολούμαι, όλο και κάτι σκέφτομαι.

Δεν υπάρχουν κενά στη σκέψη, δεν υπάρχουν κενά στη δράση.

Τόσα πράγματα πρέπει να γίνουν, και χιλιάδες σκέψεις περιμένουν ανυπόμονα να γεμίσουν το μυαλό μου.

Κανένα κενό. Καμιά σιωπή.

Έτσι είμαστε όλοι, τόσο πολύ απασχολημένοι.

Δε μας αφήνει η ζωή να πάρουμε ανάσα.

Αλλά και να μπορούσαμε να πάρουμε ανάσα, δεν ξέρουμε πώς να το κάνουμε: Το έχουμε πια ξεχάσει.

Κάθισα στην άκρη του καναπέ μου.

«Τι να κάνω; Να πάρω ένα βιβλίο. Αλλά πόση ώρα να το διαβάσω; Μήπως να βάλω εκείνο το πλυντήριο; Δεν θα κουραστώ πολύ».

Έχουμε γίνει ένα με τις δουλειές, τόσο που δεν μπορούμε να ησυχάσουμε ούτε λεπτό μακριά τους.

Δεν μπορούμε να φανταστούμε τον εαυτό μας σε αδράνεια.

Φταίνε κι ο μανάδες μας που κάνανε τα ίδια.

Φταίει κι η κοινωνία που το ‘χει για κακό να κάθεσαι.

Φταίμε κι εμείς όμως, που χάσαμε το δρόμο μας, κι αφήσαμε άλλα και άλλους να μας ορίζουν.

Δεν σηκώθηκα να βάλω το πλυντήριο. Πίεσα τον εαυτό μου, έκλεισα τηλέφωνα και υπολογιστή, ξάπλωσα και πήρα ένα περιοδικό με συνταγές.

Αφού το ξεκοκάλισα –ευτυχώς που λόγω του κρυώματος δεν είχα όρεξη γιατί θα σηκωνόμουν να φάω όλο το σπίτι με αυτά που είδα-, μετά χαλάρωσα και προσπάθησα να αδειάσω το μυαλό μου εστιάζοντας σε ένα σταθερό σημείο το βλέμμα μου.

Για 2 ώρες διάβαζα ένα περιοδικό και κοιτούσα το κενό.

Για 2 ώρες δεν έκανα τίποτα.

Ή μήπως έκανα τα πάντα;

 

Μικρές λαμπερές στιγμές είναι η ζωή

Πριν λίγο καιρό βγήκα με τις φίλες μου έξω, και πέρασα υπέροχα. Είχα χρόνια να βγω στα μέρη που πήγαμε, και χρόνια επίσης να γυρίσω ξημερώματα σπίτι μου. Κάποια στιγμή αγκαλιαστήκαμε με μια φίλη μου και της ψιθύρισα: «Αυτή τη βραδιά θα τη θυμόμαστε για χρόνια, κρατήσου γερά από αυτή τη στιγμή, αυτό που τώρα ζούμε λέγεται ζωή».

Ναι, είχα έμπνευση τότε, θα μπορούσα να γράψω βιβλίο ολόκληρο. Γιατί περνούσα πραγματικά μοναδικά εκείνο το βράδυ, αλλά ακόμη  πιο πολύ εκείνη ειδικά τη συγκεκριμένη στιγμή.

Όλα κρίνονται στη στιγμή. Πραγματικά πιστεύω ότι η ζωή μας, όσο σκοτεινή κι αν είναι, πάντα έχει μικρές λαμπερές στιγμές που μπορούν να μας καθορίσουν.

Μικρές λαμπερές στιγμές είναι η ζωή

Όταν έχω δυσκολίες, ανατρέχω σ’ αυτές τις μικρές λαμπερές στιγμές της ζωής μου. Σε μια αγκαλιά, σε μια βραδιά του παρελθόντος, ή κλείνω τα μάτια και νιώθω πως κολυμπάω στα νερά της αγαπημένης μου παραλίας. Κι αμέσως αισθάνομαι πολύ καλύτερα.

Κι αυτό που προσπαθώ καθημερινά είναι να ζω όλο και περισσότερες τέτοιες στιγμές. Γιατί δεν έρχονται μόνες τους, δεν έρχονται απ’ το πουθενά και μαγικά σε βρίσκουν. Στέκονται δίπλα σου, αλλά πρέπει εσύ να τις δεις. Πρέπει να είσαι ανοιχτός στην αγάπη, να σέβεσαι την μοναδικότητα του άλλου, να βλέπεις τη θετική πλευρά των πραγμάτων. Και να τολμάς.

Και για να γίνω πιο συγκεκριμένη:

-Αν δεν έπαιρνα την απόφαση να ξεκουνηθώ εκείνο το βράδυ που βγήκα με τις φίλες μου (κι όσοι με ξέρουν καλά ξέρουν ότι δύσκολα ξεκουνιέμαι) δε θα ζούσα αυτή τη μαγική βραδιά

-Αν δεν έστελνα εκείνο το γράμμα σε δικό μου άνθρωπο που είχαμε χρόνια να μιλήσουμε, ίσως να μην ξαναέμπαινα ποτέ ξανά στην αγκαλιά του

-Αν δεν σεβόμουν τις ανάγκες και την αυθεντικότητα με την οποία εκφράζεται ένα μικρό παιδί, το δικό μου παιδί, δε θα έβλεπα ποτέ το λουλούδι που ανθίζει καθημερινά στο σπίτι μου

-Αν δεν αποφάσιζα μέσα σε ένα λεπτό να βγάλω εκείνο το εισιτήριο, δε θα είχα κάνει ποτέ το ωραιότερο ταξίδι της ζωής μου.

Μικρές είναι οι λαμπερές στιγμές της ζωής μας. Όμως είναι πάντα εκεί, είναι γύρω μας, είναι στα βλέμματα και στα χαμόγελα μεταξύ γνωστών και αγνώστων, είναι στο δεντράκι που καμαρώνει δειλά στο πεζοδρόμιο και περιμένει να το αγγίξουμε, είναι στα αστέρια στον ουρανό που λαχταρούν να τα μετρήσουμε, είναι στις αποφάσεις που περιμένουν καρτερικά να τις πάρουμε. Εμάς περιμένουν όλες αυτές οι στιγμές, αποζητούν να τις αρπάξουμε, για να λουστούμε με το φως τους και να ζήσουμε αυτό που λέγεται ζωή.