Η φετινή χρονιά είναι επιτέλους δική μου

Η φετινή χρονιά είναι από τις πιο δυνατές και ανατρεπτικές της ζωής μου:

  • Σταμάτησα να δουλεύω,
  • Έμεινα ξανά έγκυος,
  • Έκανα νέες πολύτιμες φίλες,
  • Συνδέθηκα περισσότερο από ποτέ με εμένα.

Το θέμα της δουλειάς με απασχολούσε καιρό. Δούλευα τα τελευταία χρόνια από το σπίτι, αλλά το εισόδημά μου δεν ανταποκρινόταν σε καμία περίπτωση στον κόπο και το χρόνο που αφιέρωνα. Κι αφού το πάλεψα αρκετό καιρό, είπα να κάνω ένα διάλειμμα, και να δω πως είναι η ζωή χωρίς εργασία. Στην αρχή ένιωσα μετέωρη, δεν το είχα ξανανιώσει αυτό το συναίσθημα. Αλλά σιγά-σιγά βρήκα τις ισορροπίες μου, κι η μέρα άρχισε να γεμίζει και πάλι από τόσα πολλά πράγματα… Η αλήθεια είναι πως και μόνο το γεγονός ότι μεγαλώνω σχεδόν αποκλειστικά μόνη το παιδί μου, μου γεμίζει ολόκληρη τη μέρα! Κι αφού έφυγαν τα επαγγελματικά πλάνα από το μυαλό και την καθημερινότητά μου, με είδα να χαλαρώνω, να εστιάζω περισσότερο στον εαυτό μου (έλυσα θέματα υγείας που με ταλάνιζαν για χρόνια), και να επενδύω το χρόνο μου σε πράγματα και ανθρώπους που αξίζουν.

Η φετινή χρονιά είναι επιτέλους δική μου

Όταν λοιπόν είχα ήδη σταματήσει μερικούς μήνες τη δουλειά, ανακάλυψα ότι είμαι ξανά έγκυος -ενώ είχα σχεδόν πια πειστεί ότι δεν θα τα καταφέρουμε δεύτερη φορά.  Τότε ένιωσα αμέσως ότι αυτό το παιδί συμβολίζει την αστείρευτη δύναμη που έχω σαν γυναίκα, σαν μάνα, σαν άνθρωπος, και που την ανακάλυψα μετά από ένα πολύ δυσάρεστο συμβάν που μου συνέβη μες στη χρονιά. Κι όσο δύσκολη κι αν είναι η δεύτερη εγκυμοσύνη μου –με πολλά και έντονα συμπτώματα- κάθε μέρα νιώθω ευγνωμοσύνη που βιώνω ξανά το θαύμα της ζωής να σωματοποιείται εντός μου, και δεν αφήνω κανέναν και τίποτα να μου στερήσει αυτή τη χαρά, ούτε για μισό λεπτό.

Χωρίς δουλειά λοιπόν, με ένα μωρό στην κοιλιά, κι ένα παιδί χωμένο στα πόδια μου όλη μέρα, στράφηκα χωρίς δεύτερη σκέψη σε αυτά που μου κάνουν καλό. Αποφασισμένη να μην αφήνω ούτε χαραμάδα πια σε καταστάσεις και ανθρώπους που με πληγώνουν, επένδυσα το χρόνο και τη ζωή μου σε  αυτά που η ψυχή μου λαχταρούσε.

Χωρίς λεφτά, αλλά με γεμάτη καρδιά, έδωσα  χώρο και χρόνο σε νέες φιλίες και ανανέωσα παλιές  που αποδείχτηκαν όλες διαμάντια, και βάλσαμο στην πληγωμένη μου καρδιά. Κι έτσι τώρα πια αφήνω στοίβες άπλυτα πιάτα, στοίβες άπλυτα ρούχα, κρεβάτια άστρωτα και παιχνίδια σκορπισμένα παντού και χαμογελώντας τρέχω στους ανθρώπους που αγκαλιάζουν την ψυχή μου. Κλείνω τα μάτια, ακουμπάω την κοιλιά μου, και οραματίζομαι το μικρό μου το μωρό που με παίρνει απ’ το χέρι και με οδηγεί σε λιβάδια γεμάτα μυρωδάτο χαμομήλι. Μαγειρεύω αργά, με αγάπη και συγκίνηση που ακόμα έχω φαγητό να τρώω, κι όλα μου μοιάζουν πεντανόστιμα. Βιώνω μια ζωή που μου αξίζει, σε ρυθμούς που ταιριάζουν στο σώμα μου, μια ζωή φαινομενικά απλή, αλλά τόσο πλούσια.

Φέτος είναι η χρονιά της ευγνωμοσύνης. Για τους ανθρώπους που βρέθηκαν στο δρόμο μου και μου κάνουν τόσο καλό, για το τραπέζι της κουζίνας που, παρόλες τις δυσκολίες έχει ακόμα γεμάτα πιάτα, για το δεύτερο παιδί που έρχεται να ολοκληρώσει το ταξίδι μου στη μητρότητα, αλλά και για μένα και το σώμα μου, που τώρα πια, με μεγάλη συγκίνηση το λέω, τα αγαπώ τόσο πολύ.

Τα επαγγελματικά μου θα περιμένουν για λίγο καιρό. Μου λείπουν πότε-πότε, αλλά είμαι σίγουρη πως μέσα από αυτό το διάλειμμα θα βγω σοφότερη, πιο ώριμη και πιο έτοιμη από ποτέ για το επόμενο βήμα. Και δε θέλω να βιάζομαι πια. Μια ζωή βιάζομαι, να τελειώσω τη σχολή, να προλάβω το λεωφορείο, να βρω καλή θέση στο σινεμά. Όχι άλλο.

Τώρα πια θέλω να ζω τη ζωή που μου αξίζει. Χωρίς βιασύνες, χωρίς άγχος για το αύριο, ζώντας στο τώρα κάθε στιγμή.

Μπορεί να μην είναι μια λαμπερή ζωή, αλλά επιτέλους, για πρώτη φορά, είναι η αληθινά δική μου ζωή.

 

 

 

 

10 μήνες Μαμά προς Μαμά και ένα μεγάλο νέο

Εκεί που πάω να στρώσω, και βαδίζω με ρυθμό σταθερό σε ένα δρόμο που μου δίνει ψυχική και σωματική ισορροπία, και λέω από μέσα μου «Να! Επιτέλους τα κατάφερα! Βρήκα το νόημα της ζωής μου!», ε, μετά από λίγο έρχεται ένα δώρο εξ ουρανού μεν, που μου τα αλλάζει όλα δε, και τα νέα τα σχέδια τα επαγγελματικά που έχω στα σκαριά, και το ρυθμό της καθημερινότητας, και τόσα άλλα…

Μένω έγκυος.

Το θέλαμε εδώ και καιρό ένα δεύτερο παιδί, αλλά δεν ερχόταν. Πέρασα από πολλά συναισθηματικά σκαμπανεβάσματα, έχω κρατήσει στα χέρια μου πολλά αρνητικά τεστ εγκυμοσύνης, όπου κάποια στιγμή το πήρα απόφαση: «Αν θέλει να ‘ρθει θε να ‘ρθει, αλλιώς ας προσπεράσει». Και χαλάρωσα, κι έπαψα να το σκέφτομαι.

Ε, και τότε έγινε.

Διανύω τον 2ο μήνα της εγκυμοσύνης, είμαι στην αρχή ακόμα. Αλλά ταλαιπωρούμαι τόσο πολύ… Το στομάχι μου είναι ένα πλυντήριο που δουλεύει 24/7, δεν κοιμάμαι καλά, είμαι μονίμως κουρασμένη, και το χειρότερο… η σιελόρροια! Έχω υπερβολική έκκριση σάλιου και φτύνω συνέχεια… Κρατάω μονίμως ένα ποτηράκι στο χέρι και φτύνω, ακόμη και το βράδυ, γι΄ αυτό και δεν μπορώ να κοιμηθώ. Στο πρώτο μου παιδί ξεκίνησε στο 2ο τρίμηνο και κράτησε μέχρι την ώρα που γέννησα. Τρέμω και μόνο στην ιδέα ότι θα το ‘χω για 7 μήνες ακόμα…

Με λίγα λόγια, όσο χαρούμενη είμαι που επιτέλους θα αποκτήσω δεύτερο παιδί, άλλο τόσο απογοητευμένη είμαι από το πώς έχει δυσκολέψει η καθημερινότητά μου. Μπορεί σε κάποιους αυτό να ακούγεται αχάριστο, γιατί εμείς οι γυναίκες είμαστε μαθημένες χρόνια στον πόνο και στην πίεση και στα ζόρια χωρίς να παραπονιόμαστε, αλλά αυτή είναι η αλήθεια μου. Και δεν μπορώ να την κρύψω, δεν μπορώ να καταπιεστώ. Το έκανα για χρόνια, αλλά όχι άλλο πια.

Υποφέρω λοιπόν. Αλλά ελπίζω πως σε κανένα μήνα θα είμαι καλύτερα, και θα μπορώ να απολαύσω τις χαρές αυτής της εμπειρίας που αξιώθηκα να ζήσω για δεύτερη φορά στη ζωή μου.

Ο μικρός μου Χρήστος έχει χαρεί πολύ με το νέο, και κρατάει όλη μέρα στα χέρια του τα υπερηχογραφήματα. Τις τελευταίες μέρες είναι κι αυτός ταλαιπωρημένος σαν κι εμένα, περνάει ωτίτιδα, και καθόμαστε οι δυό μας στο σπίτι παρηγορώντας ο ένας τον άλλον…

10 μήνες Μαμά προς Μαμά και ένα μεγάλο νέο

Ξυπνάμε στις 8 και χουζουρεύουμε στο κρεβάτι μέχρι τις 11 το πρωί κουλουριασμένοι… Εγώ προσπαθώ να κοιμηθώ λίγο ακόμα, ο Χρήστος με σκουντάει να παίξουμε, γελάμε, φωνάζουμε, ξανακοιμόμαστε για λίγο, μετά του φέρνω φρυγανιές και μπάρες δημητριακών να φάει στο κρεβάτι –όλη την υπόλοιπη μέρα τινάζω κουβέρτες και σεντόνια- και γενικώς περνάμε όσο πιο ανώδυνα και χαλαρά μπορούμε τις μέρες αυτές.

10 μήνες πριν ξεκίνησα το Μαμά προς μαμά, με ένα ποστ αφιερωμένο στη χαρά. Το ξαναδιάβασα πριν λίγο, και χαμογέλασα, γιατί αυτό το ποστ αντιπροσωπεύει πιο πολύ από κάθε άλλο εμένα. Γιατί όσο και να ζορίζομαι, όσο και να το εκφράζω, στο τέλος τώρα πια, πάντα κρατάω τη χαρά. Και μένω στη χαρά.

Με στομάχι-πλυντήριο λοιπόν, με ένα μικροσκοπικό μωράκι στην κοιλιά, με τον μικρό μου Χρήστο στο πλάι μου –ναι, σήμερα για πρώτη φορά γράφω ποστ με το παιδί μου παρέα-, στέλνω τις θερμότερες ευχές μου σήμερα, για την Ημέρα της Γυναίκας, σε όλες μας.

Κι εύχομαι από καρδιάς να ακολουθούμε την εσωτερική μας φωνή, τη δική μας αλήθεια, και να αντιστεκόμαστε σε ό,τι δε μας κάνει καλό και δε μας ταιριάζει.

Να προχωράμε με καμάρι και χαμόγελο για όλα αυτά που αξίζουμε και κατορθώνουμε καθημερινά.

Χρόνια πολλά, χρόνια καλά!

Το παιδί θέλει τη μάνα του όσο η μάνα το παιδί

Έχω μιλήσει με πολλές μανάδες γύρω στα 60-70, εκεί στην ηλικία της δικής μου.

Και όλες μου λένε πάντα, με μια φωνή: «Μακάρι να είχα περισσότερο χρόνο με τα παιδιά μου όταν ήταν μικρά…».

Πέσανε με τα μούτρα στη δουλειά, με λαχτάρα, με όρεξη για δημιουργία, ερχόμενες από μικρά χωριά στη μεγάλη λαμπερή πόλη.

«Να φύγεις, να ζήσεις τη ζωή σου…», τους έλεγαν οι γονείς τους πίσω στο χωριό, οι δικοί μας παππούδες και γιαγιάδες.

Κι αυτές φεύγανε. Ανοίγαν τα φτερά τους σε έναν νέο κόσμο, με ψυγείο ηλεκτρικό και πλυντήριο γυαλιστερό, μακριά από τις κότες και τις κατσίκες.

Και παντρεύτηκαν, κι έκαναν παιδιά, εμάς.

Αλλά ήταν πολλή η δουλειά, και λίγος ο χρόνος.

Και τα παιδιά τους δεν τα έβλεπαν. Λίγο μόνο το πρωί, και μετά λίγο πάλι το βράδυ.

Το παιδί θέλει τη μάνα του όσο η μάνα το παιδί

Όμως τους λείπαν τα παιδιά τους.

Τους λείπαν κάθε στιγμή. Στο γραφείο, στο σούπερ-μάρκετ, στο δρόμο, στο λεωφορείο.

Πολλές φορές, τις περισσότερες, δεν καταλάβαιναν γιατί πονάει τόσο η καρδιά τους.

Νόμιζαν απ’ την κούραση, από το τρέξιμο το ασταμάτητο.

Αλλά δεν ήταν αυτό.

Ήταν η έλλειψη. Ήταν που δε χαρήκαν τα παιδιά τους όσο ήθελαν, που δε μεγάλωσαν μαζί.

Όσα χρόνια, όσοι αιώνες και χιλιετηρίδες κι αν περάσουν, το παιδί θέλει τη μάνα του όσο η μάνα το παιδί της.

Είναι μια ανάγκη ζωτική, μια σχέση που τροφοδοτεί εξίσου και τα δύο μέρη.

Ξέρω γυναίκες στην κλιμακτήριο που δεν κοιμούνται τα βράδια, που ξυπνάνε βουτηγμένες στο κλάμα, που σέρνονται μέσα στη μέρα.

Γιατί τους λείπουν τα παιδιά τους. Γιατί λαχταράνε να τα κρατήσουν στην αγκαλιά τους, γιατί δεν τα χόρτασαν.

Είμαι πολύ θυμωμένη με τη δυτική κοινωνία που δεν αφήνει τη γυναίκα να ζήσει κοντά στο παιδί της. Που την πιέζει να δουλέψει για τα λεφτά, που την κάνει να τρέχει όλη μέρα, χαμένη μες τα πολλά πρέπει και θέλω, χωρίς να ξέρει ποια είναι και τι θέλει πραγματικά.

Όταν γέννησα το παιδί μου σταμάτησα να δουλεύω στο επάγγελμά μου. Δεν ήταν εύκολη επιλογή, την πληρώνω ακόμα και σήμερα, 4 χρόνια μετά, γιατί στερούμαι πολλά. Αλλά έχω κερδίσει αλλού.

Δε λέω πως όλες οι γυναίκες πρέπει να σταματήσουν να δουλεύουν για να μεγαλώσουν τα παιδιά τους, όχι. Όλα έχουν τα συν και τα πλην τους, κι αυτά είναι διαφορετικά για την καθεμιά μας, και για την κάθε οικογένεια. Ξέρω γυναίκες που σταμάτησαν τη δουλειά τους και δυστύχησαν μόνες με το παιδί στο σπίτι, γιατί δεν μπόρεσαν να αντισταθμίσουν την έλλειψη παραγωγικότητας και δημιουργίας με κάτι άλλο. Γιατί η δουλειά στη γυναίκα δεν της δίνει μόνο χρήματα. Της δίνει και ανεξαρτησία, και αυτοπεποίθηση, και χαρά. Και βέβαια υπάρχουν δουλειές και δουλειές… Μεγάλο και πολυδιάστατο το θέμα της εργασίας, που δε χωρά να αναλυθεί σε αυτό το Post.

Όμως γεγονός είναι πως όταν ένα παιδί έρχεται στον κόσμο, έχει ανάγκη τη στοργή, το χρόνο και το δώσιμο τη μάνας, όσο τα έχει ανάγκη και η ίδια. Η μάνα δίνει στο παιδί τροφή και αγάπη, και το παιδί την γεμίζει όσο τίποτε άλλο στον κόσμο.

Ας γεμίσουμε λοιπόν, όσο περισσότερο μπορούμε. Το χρειαζόμαστε και τώρα, θα το χρειαστούμε και στο μέλλον…