Πώς είναι μια γυναίκα σε πένθος?

Κάθομαι κι αναρωτιέμαι πως είναι ένας άνθρωπος που πενθεί: Προσπαθώ να βγω απ’ το σώμα μου, και να με δω απ’ έξω, σαν παρατηρητής. Να δω ποια είμαι, να επαναπροσδιορίσω την ταυτότητά μου μετά το χαμό του δεύτερου παιδιού μου, που το καλοκαίρι, λίγο πριν μπω στον 8ο μήνα της εγκυμοσύνης μου, το γέννησα νεκρό.

Πώς είναι μια γυναίκα σε πένθος

Κι όταν το κάνω, όταν με παρατηρώ, εντοπίζω τόσα πολλά:

-Βλέπω μια γυναίκα που έχει ακόμα τα κιλά της εγκυμοσύνης, που οι γκρίζες της ρίζες μακραίνουν όλο και πιο πολύ, και που δεν έχει ρούχα να φοράει γιατί τίποτα δεν της κάνει

-Βλέπω μια γυναίκα που μαγειρεύει μέρα-νύχτα γιατί τώρα πια, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, δεν αντέχει να κάθεται

-Βλέπω μια γυναίκα που προσπαθεί να συνδεθεί με τις γυναίκες γύρω της, μέσα απ΄τα κοινωνικά δίκτυα, μέσα από μηνύματα, κι από καφέδες, κι αγκαλιές και σιωπές

-Βλέπω μια γυναίκα που προσπαθεί να γεμίσει τα κενά, που τώρα θα ‘ταν γεμάτα από πάνες, και κλάματα, και ξενύχτια και θηλασμούς

-Μια γυναίκα που προσπαθεί να δώσει νόημα σ’ αυτά τα κενά, μήπως και πλησιάσουν έστω και λίγο το αίσθημα του να κρατάς ένα παιδί στα χέρια σου. Κι έτσι κάνει τόσο ωραία πράγματα, προσφέρει, δημιουργεί, γράφει, ψήνει και πλάθει, κι αγκαλιάζει, κι αγγίζει…

-Αλλά βλέπω και μια γυναίκα που παρηγορεί τη θλίψη της από δω κι από ‘κει: σε ένα τσιγάρο, σε ένα γλυκό, σε ένα ποτό και σ’ ένα ποστ σαν κι αυτό

-Και τη βλέπω να βουρκώνει και να κλαίει πιο συχνά από πριν, σε άσχετες στιγμές, εκεί που κανείς, ούτε αυτή η ίδια, δεν το περιμένει

-Και βλέπω που ‘χει γαλήνη η ζωή της, αυτή τη γαλήνη που είχε το πεντάμορφο παιδί της όταν το αντίκρυσε για πρώτη και τελευταία φορά μετά τη γέννα.

Και τη βλέπω πιο συνειδητοποιημένη, πιο πλούσια, πιο φωτεινή και πιο σοφή από ποτέ.

Γιατί προχωρά παρέα με τα δυό της παιδιά, που το καθένα από τη θέση του της δείχνουν το δρόμο που αξίζει να ακολουθήσεις στη ζωή, αυτό το δρόμο που έψαχνε απεγνωσμένα, χρόνια τώρα.

Κι επιτέλους τον βρήκε.

Η φετινή χρονιά είναι επιτέλους δική μου

Η φετινή χρονιά είναι από τις πιο δυνατές και ανατρεπτικές της ζωής μου:

  • Σταμάτησα να δουλεύω,
  • Έμεινα ξανά έγκυος,
  • Έκανα νέες πολύτιμες φίλες,
  • Συνδέθηκα περισσότερο από ποτέ με εμένα.

Το θέμα της δουλειάς με απασχολούσε καιρό. Δούλευα τα τελευταία χρόνια από το σπίτι, αλλά το εισόδημά μου δεν ανταποκρινόταν σε καμία περίπτωση στον κόπο και το χρόνο που αφιέρωνα. Κι αφού το πάλεψα αρκετό καιρό, είπα να κάνω ένα διάλειμμα, και να δω πως είναι η ζωή χωρίς εργασία. Στην αρχή ένιωσα μετέωρη, δεν το είχα ξανανιώσει αυτό το συναίσθημα. Αλλά σιγά-σιγά βρήκα τις ισορροπίες μου, κι η μέρα άρχισε να γεμίζει και πάλι από τόσα πολλά πράγματα… Η αλήθεια είναι πως και μόνο το γεγονός ότι μεγαλώνω σχεδόν αποκλειστικά μόνη το παιδί μου, μου γεμίζει ολόκληρη τη μέρα! Κι αφού έφυγαν τα επαγγελματικά πλάνα από το μυαλό και την καθημερινότητά μου, με είδα να χαλαρώνω, να εστιάζω περισσότερο στον εαυτό μου (έλυσα θέματα υγείας που με ταλάνιζαν για χρόνια), και να επενδύω το χρόνο μου σε πράγματα και ανθρώπους που αξίζουν.

Η φετινή χρονιά είναι επιτέλους δική μου

Όταν λοιπόν είχα ήδη σταματήσει μερικούς μήνες τη δουλειά, ανακάλυψα ότι είμαι ξανά έγκυος -ενώ είχα σχεδόν πια πειστεί ότι δεν θα τα καταφέρουμε δεύτερη φορά.  Τότε ένιωσα αμέσως ότι αυτό το παιδί συμβολίζει την αστείρευτη δύναμη που έχω σαν γυναίκα, σαν μάνα, σαν άνθρωπος, και που την ανακάλυψα μετά από ένα πολύ δυσάρεστο συμβάν που μου συνέβη μες στη χρονιά. Κι όσο δύσκολη κι αν είναι η δεύτερη εγκυμοσύνη μου –με πολλά και έντονα συμπτώματα- κάθε μέρα νιώθω ευγνωμοσύνη που βιώνω ξανά το θαύμα της ζωής να σωματοποιείται εντός μου, και δεν αφήνω κανέναν και τίποτα να μου στερήσει αυτή τη χαρά, ούτε για μισό λεπτό.

Χωρίς δουλειά λοιπόν, με ένα μωρό στην κοιλιά, κι ένα παιδί χωμένο στα πόδια μου όλη μέρα, στράφηκα χωρίς δεύτερη σκέψη σε αυτά που μου κάνουν καλό. Αποφασισμένη να μην αφήνω ούτε χαραμάδα πια σε καταστάσεις και ανθρώπους που με πληγώνουν, επένδυσα το χρόνο και τη ζωή μου σε  αυτά που η ψυχή μου λαχταρούσε.

Χωρίς λεφτά, αλλά με γεμάτη καρδιά, έδωσα  χώρο και χρόνο σε νέες φιλίες και ανανέωσα παλιές  που αποδείχτηκαν όλες διαμάντια, και βάλσαμο στην πληγωμένη μου καρδιά. Κι έτσι τώρα πια αφήνω στοίβες άπλυτα πιάτα, στοίβες άπλυτα ρούχα, κρεβάτια άστρωτα και παιχνίδια σκορπισμένα παντού και χαμογελώντας τρέχω στους ανθρώπους που αγκαλιάζουν την ψυχή μου. Κλείνω τα μάτια, ακουμπάω την κοιλιά μου, και οραματίζομαι το μικρό μου το μωρό που με παίρνει απ’ το χέρι και με οδηγεί σε λιβάδια γεμάτα μυρωδάτο χαμομήλι. Μαγειρεύω αργά, με αγάπη και συγκίνηση που ακόμα έχω φαγητό να τρώω, κι όλα μου μοιάζουν πεντανόστιμα. Βιώνω μια ζωή που μου αξίζει, σε ρυθμούς που ταιριάζουν στο σώμα μου, μια ζωή φαινομενικά απλή, αλλά τόσο πλούσια.

Φέτος είναι η χρονιά της ευγνωμοσύνης. Για τους ανθρώπους που βρέθηκαν στο δρόμο μου και μου κάνουν τόσο καλό, για το τραπέζι της κουζίνας που, παρόλες τις δυσκολίες έχει ακόμα γεμάτα πιάτα, για το δεύτερο παιδί που έρχεται να ολοκληρώσει το ταξίδι μου στη μητρότητα, αλλά και για μένα και το σώμα μου, που τώρα πια, με μεγάλη συγκίνηση το λέω, τα αγαπώ τόσο πολύ.

Τα επαγγελματικά μου θα περιμένουν για λίγο καιρό. Μου λείπουν πότε-πότε, αλλά είμαι σίγουρη πως μέσα από αυτό το διάλειμμα θα βγω σοφότερη, πιο ώριμη και πιο έτοιμη από ποτέ για το επόμενο βήμα. Και δε θέλω να βιάζομαι πια. Μια ζωή βιάζομαι, να τελειώσω τη σχολή, να προλάβω το λεωφορείο, να βρω καλή θέση στο σινεμά. Όχι άλλο.

Τώρα πια θέλω να ζω τη ζωή που μου αξίζει. Χωρίς βιασύνες, χωρίς άγχος για το αύριο, ζώντας στο τώρα κάθε στιγμή.

Μπορεί να μην είναι μια λαμπερή ζωή, αλλά επιτέλους, για πρώτη φορά, είναι η αληθινά δική μου ζωή.

 

 

 

 

Πες μου, αντέχεις;

Ήταν Σάββατο πρωί. Θυμάμαι που σηκώθηκα μες στο άγχος, γιατί είχα πολλές δουλειές κι έπρεπε να αρχίσω να τρέχω από νωρίς.

Ξεκίνησα με πρωινό στο πόδι, ενώ το παιδί τριγυρνούσε παίζοντας και τραγουδώντας. Σε λίγο χτυπάει το τηλέφωνο, ήταν η μαμά μου. Δεν είχε και πολλή διάθεση, δεν την άκουσα καλά. Κι όποτε δεν είναι η μαμά μου καλά, αυτομάτως πέφτω κι εγώ. Αυτό μου έλειπε σήμερα, μονολόγησα…Το κερασάκι στην τούρτα μπήκε από νωρίς, σε μια τόσο δύσκολη μέρα.

Κλείνω το τηλέφωνο κατσουφιασμένη, και ξεκινάω να οργανώνομαι. Το άγχος με είχε κυριέψει για τα καλά, και δεν είχε σκοπό να φύγει σύντομα.

Μες στα νεύρα τριγυρίζω στα δωμάτια σαν σβούρα. Βάζω πλυντήρια, ξεκινάω σκούπισμα, ετοιμάζω φαγητό. Ο μικρός Χρήστος είχε από ώρα ξεκινήσει τη γκρίνια. Τα παιχνίδια του δεν του άρεσαν, παραπονιόταν πως η κοιλιά του πονάει, και διάφορα άλλα που ένιωθα πως δεν μπορούσα καθόλου να διαχειριστώ.

Τα παιδί πραγματικά ήταν πολύ ανήσυχο και αντιδραστικό. Ό,τι και να του πρότεινα, ό,τι και να του έλεγα αρνιόταν να συνεργαστεί.

Ώσπου δεν άντεξα, κι απεγνωσμένα φώναξα: «Δεν μπορώ, δεν αντέχω άλλο…».

Μετά από λίγο, που ηρέμησα, το παιδί ήρθε και κάθισε δίπλα μου. Του εξήγησα πως ήμουν πολύ κουρασμένη, αλλά τώρα είμαι καλύτερα.

Πήρα βαθιά ανάσα. Έπιασα στα χέρια μου τη λίστα με τις δουλειές, κι άρχισα να σβήνω. Άφησα μόνο τις πολύ απαραίτητες, κι έκατσα στον καναπέ.

Θυμήθηκα μια χειροτεχνία με πουλάκια που είχα ξεκινήσει πριν καιρό, κι όλο έλεγα να την τελειώσω αλλά πάντα οι δουλειές ήταν πιο σημαντικές. Την ξεχώνιασα από ένα συρτάρι, κι άρχισα να ράβω.

Πες μου, αντέχεις;

Πείσμωσα, θύμωσα με τον εαυτό μου που πιέζομαι και δυσκολεύω τη ζωή μου τόσο πολύ. Συνέχισα το ράψιμο, κι αποφάσισα να μην αφήσω καμιά έννοια να με πλησιάσει για τις επόμενες ώρες.

Το παιδί ήρθε και κάθισε δίπλα μου, διαβάζοντας ένα βιβλίο. Μετά πήρε τις κλωστές, κι άρχισε να φτιάχνει σχέδια στο πάτωμα. Ήταν ήρεμο και γελαστό, ήταν και πάλι χαρούμενο το παιδί μου.

«Ούτε συννενοημένοι να ‘μασταν», σκέφτηκα από μέσα μου…Κοίτα να δεις που μόλις ηρέμησα, αμέσως ηρέμησε κι αυτός!

Και μετά μου ‘ρθε η φλασιά:

Το παιδί όλο το πρωί κουβαλούσε πάνω του τη δική μου συμπεριφορά.

Η γκρίνια και τα άγχη μου γίνανε και δικά του.

Τα έκανε δικά του προσπαθώντας να μου δείξει ότι κάτι δεν πάει καλά.

Ότι κάτι πρέπει να αλλάξω.

Τα παιδιά παίρνουν μαζί τους τις έννοιες μας για να μας ξαλαφρώσουν, αλλά και για να μας δείξουν τι πρέπει να διορθώσουμε.

Τόσο πολύ μας αγαπάνε.

Και μετά πήγα τη σκέψη μου ένα βήμα παραπέρα, κι έκανα τη σύνδεση:

Αυτό που έκανα εγώ το πρωί στη μαμά μου, που πήρα τη στενοχώρια της και την έκανα δική μου, έτσι έκανε μετά σε μένα το παιδί μου.

Τα επηρεάζουμε τα παιδιά μας, και τα καθορίζουμε, κάθε στιγμή, κάθε λεπτό.

Κι αυτά προσπαθούν να μας βοηθήσουν να δούμε τα λάθη μας.

Είναι ο καθρέφτης μας.

Αντέχουμε να τον κοιτάξουμε;